کد مطلب: 54530 درج نظر
زمان مطالعه: 2 دقیقه
سرود رسمی باشگاه رئال مادرید

سرود رسمی باشگاه رئال مادرید

وقتی رئال مادرید برای سی و چهارمین بار قهرمان لالیگا شد، با این که هواداری داخل ورزشگاه آلفردو دی استفانو نبود که بتواند در جشن قهرمانی رئالی ها حضور داشته باشد، اما یک وجه اشتراک بین این قهرمانی و سایر عناوین رئال بود و آن هم سرودی آشنا بود که از بلندگوهای استادیوم به گوش می رسید. فرق نمی کنه رئال در کجا بازی کند، در استادیوم غول پیکر سانتیاگو برنابئو، در ورزشگاه کوچک آلفردو دی استفانو، یا هرجای دیگر اروپا.
زمان مطالعه: 2 دقیقه

رئال مادرید

اختصاصی آسمونی

نوشته از مهدی زارعی

وقتی رئال مادرید برای سی و چهارمین بار قهرمان لالیگا شد، با این که هواداری داخل ورزشگاه آلفردو دی استفانو نبود که بتواند در جشن قهرمانی رئالی ها حضور داشته باشد، اما یک وجه اشتراک بین این قهرمانی و سایر عناوین رئال بود و آن هم سرودی آشنا بود که از بلندگوهای استادیوم به گوش می رسید. فرق نمی کنه رئال در کجا بازی کند، در استادیوم غول پیکر سانتیاگو برنابئو، در ورزشگاه کوچک آلفردو دی استفانو، یا هرجای دیگر اروپا.

یه آهنگ حدود 3 دقیقه ای می تواند به بهترین شکل، مایه مباهات مادریدی ها باشد. اما برای تیمی که بهترین باشگاه قرن بیستم فوتبال جهان بوده، تا حالا 13 بار فاتح لیگ قهرمانان اروپا شده و فقط لیست بازیکنان فاتح اروپای آن از 100 نفر هم فراتر می رود، چه اصطلاحات، کلمات و البته اسامی می توانند این افتخارات را به تصویر بکشند؟

طبیعی است که سرود رسمی یک باشگاه باید طوری باشد که متعلق به زمان و مکان خاصی نباشد. اگه قرار باشد از اسامی افراد یا ورزشگاهها زیاد استفاده شود، به محض این که آن افراد از باشگاه به تیم دیگری رفته یا بازنشسته شدند، سرود هم کاربرد خود را از دست می دهد.

اما سرود رئالی ها با اشاره به چند کلمه خاص، هرگز خود را محدود به زمان خاصی نکرده است. در این سرود می توان بارها اسم مادرید را شنید؛ بیشتر از 10 بار.

از طرفی نام استادیوم خانگی رئال هم در این سرود آمده است. البته نه اسم« سانتیاگو برنابئو» بلکه نام قدیمی ورزشگاه( چامارتین). ورزشگاه رئال که در 22 ژوئن 1944 افتتاح شد، در منطقه چامارتین شهر مادرید بود و به همین دلیل، اسم آن منطقه را به خود گرفت. اشاره به همین یک کلمه می تواند به خوبی، بخشی از تاریخ رئال و خاطرات پرافتخار باشگاه را به تصویر کشد.

سرخیو راموس

در بین ستاره های تاریخ پرافتخار مادرید هم فقط اسم یک نفر آمده است: پرافتخارترین بازیکن تاریخ باشگاه؛ مردی که لقبش لاسائتا بود که معنای پیکان یا تیر می داد. مردی که در دهه 50 با آمدن به رئال، طلایی ترین روزهای تاریخ باشگاه را رقم زد و پنج بار پیاپی با رئال قهرمان اروپا شد. او آلفردو دی استفانو بود. البته در سرود باشگاه تنها به لقب دی استفانو اشاره شده و نه نام کامل او، تا به این ترتیب تبعیضی بین ستارگان رئالی ایجاد نشود.

بقیه چیزهایی که در این شعر آمده، اراده تیم برای بردن و البته عشق هواداران به رئال است. عباراتی که هم برای هواداران جذاب است و هم برای بازیکنانی که در زمین بازی، این سرود رو می شنوند.

در سرود رسمی رئال که نام آن « هالا مادرید»( زنده باد مادرید) است، عبارات زیر آمده است:

تاریخ را نوشتید ، اینک آماده اید برای جاودانه شدن در تاریخ
چرا که کسی جرأت ندارد در برابر اراده تان برای بردن ایستادگی کند
از آغاز طلوع ستاره ها ، چامارتین قدیمی من
ما را از دور و نزدیک گرد هم مجذوب کرد

پیراهنت را بر تن می کنم ، به قلبم می چسبانم
روزهایی که بازی داری ، از خود بیخود می شوم

لاسائتا می دود ، رئال مادرید من می تازد
می جنگم ، زیبا هستم ، این سرود را آموختم :

مادرید ، مادرید ، مادرید ، زنده باد مادرید ،
همین و بس ، همین و بس ، زنده باد مادرید

فقط کافی است این عبارات دو بار پیاپی خوانده شود تا سرود رسمی رئال تکمیل گردد. این عبارات آن قدر مختصر و مفید هست که هر هواداری راحت می تواند آنها رو به خاطر بسپارد.

سالهاست که این سرود توسط رئالی ها خوانده می شود. حتی بعد از دهمین قهرمانی این تیم در لیگ قهرمانان، در یک استودیو با صدای تمامی بازیکنان اصلی و ذخیره فصل 14-2013 رئال.

داشتن چنین سرودهایی، یک مساله پیش پا افتاده در کشورهای صاحب فوتبال و تیمهای کوچک و بزرگ آنهاست؛ مساله ای که البته برای هواداران و تیمهای ما بی اهمیت تر از آن هست که حتی به یک حسرت تبدیل گردد!

 

معرفی نویسنده:

Sport journalist & book author
runner & expert in radio

ثبت نظر درباره «سرود رسمی باشگاه رئال مادرید»

دیدگاه خود را در کادر زیر بنویسید

6 - 5 = ?