کد مطلب: 56098 درج نظر
زمان مطالعه: 2 دقیقه
پرتماشاگرترین دیدار تاریخ فوتبال ایران

اختصاصی آسمونی

نوشته از مهدی زارعی

چه مسائلی باعث می شوند که یک مسابقه، تماشاگرهای فراوانی را جذب خود کند؟

دلایل زیادی می تواند وجود داشته باشد؛ حضور دو تیم خیلی قدرتمند در یک میدان، رقابتی که مدتهاست تماشاگرها در آرزوی دیدن آن بوده اند و البته شرایطی که دو تیم در جدول دارند، همگی می توانند عواملی مهم در برگزاری یک مسابقه بزرگ و پرتماشاگر باشند. ساده ترین مثال، پرتماشاگرترین دیدار باشگاهی در تاریخ رقابتهای فوتبال ایران می باشد. هنوز که هنوز است، هر وقت می خواهیم از دربی های خاطره انگیز صحبت کنیم، مهر1362 را به یاد آورده می آوریم و دیداری که در حضور 120 هزار تماشاگر برگزار شد.

واقعا 120 هزار نفر؟ قطعا خیر. زیرا هیچ وقت ارقام دقیق هواداران در استادیوم های ایران مشخص نشده و همیشه باید فرض کنیم که 100 هزار تماشاگر در استادیوم آزادی جا می گیرند. در حالی که می دانیم این طور نیست. از طرف دیگر، هرچقدر تماشاگرها فشرده نشسته باشند و راهروهای استادیوم و حتی پایه های نورافکنهای ورزشگاه را پر کرده باشند، چطور می توانند به 20 هزار نفر رسیده باشند؟!

طبیعی است که تمام این اعداد و ارقام، تخمینی هست و نمی توان به آنها استناد کرد. در هر حال، مسابقه دو تیم استقلال و پیروزی در روز 15 مهر 1362 به مسابقه ای معروف شده که 120 هزار نفر از آن، دیدن به عمل آوردند.

اما دلیل این امر چه بود؟ اگه به خاطر حضور دو تیم مطرح پایتخت بوده، پس چرا سایر مسابقات دو تیم، با چنین استقبالی رو به رو نشد؟

پاسخ را می توان در نتایج هفته قبل دو تیم، قبل از مسابقه بزرگ جستجو کرد. تا قبل از دیدار سرخابی ها، پرسپولیس- یا به عبارت درست ترِ آن ایام« پیروزی»- بدون باخت در صدر جدول بود و هیچ تیمی موفق به شکست دادن سرخها نشده بود. به همین خاطر به نظر می رسید که بازی پیروزی با وحدتِ بدون برد، یک مسابقه فوق العاده آسان باشد. اما نتیجه(2-1) بازی، بزرگ ترین شوک ممکن را به فوتبال تهران وارد کرد؛ تیم بدون برد لیگ، اولین برد خودش را در برابر تیمی بدست آورد که طعم باخت را نچشیده بود.

در طرف مقابل، استقلال- که به نظر نمی رسید مدعی جدی قهرمانی باشد- در هفته قبل از شهرآورد، موفق شد تو یک بازی شگفت انگیز، (7-0) دارایی را در هم بکوبد.

g

***

به این ترتیب، مسابقه دو تیم، حساس تر از همیشه شد. حالا دیگر نمی شد با قاطعیت گفت که پیروزی همان تیم شکست ناپذیر همیشگی هست و استقلال هم تعقیب کننده این تیم. پیش بینی نتیجه بازی دو تیم، سخت تر از همیشه شده بود!

البته این مسأله، تنها دلیلی نبود که بازی را با اهمیت کرده بود.

یک دلیل خیلی مهم تر، این بود که تصمیمی در رابطه با پخش تلویزیونی مسابقه گرفته نشده بود. خیلی از هواداران، این قدر به مسابقه حساس نبودن که حتما بخواهند، رقابت را به صورت مستقیم از استادیوم ببینند. به نوشته مجله دنیای ورزش بعد از دربی« آن هواداران حتی اگر می دانستند، مسابقه دو تیم، یک هفته بعد هم از تلویزیون پخش می شود، دردسر حضور در استادیوم ر به جان نمی خریدند. چه رسد به زمانی که بازی به صورت زنده از تلویزیون پخش هم می شد!»

به هر شکل، آن تماشاگرها خیلی دیر فهمیدند، مسابقه از تلویزیون پخش می شود. خیلی ها وقتی به ورزشگاه رسیدند که جای سوزن انداختن در استادیوم آزادی نبود و حتی نتوانستند وارد ورزشگاه شوند. گروهی هم در شلوغی، چیزی جز مصدومیت نصیبشان نشد و با دست و پای شکسته به خانه برگشتند.

در این بین، سارق ها هم فرصتی مناسب به دست آوردند و بسیاری از اتومبیل های حوالی استادیوم را سرقت کردند.

سرانجام مسابقه (1-0) به نفع استقلال به پایان رسید تا حرکت این تیم به سمت قهرمانی تهران، جدی تر از همیشه شود.

دربی پایتخت هم هرگز چنین تماشاگری را به خود ندید..اما این عدد در برابر پرتماشاگرترین دیدارهای خارجی، عدد قابل توجهی نبود. در آینده درباره این مسابقات بیشتر صحبت می کنیم.

f  

معرفی نویسنده:

Sport journalist & book author
runner & expert in radio

ثبت نظر درباره «پرتماشاگرترین دیدار تاریخ فوتبال ایران»

دیدگاه خود را در کادر زیر بنویسید

7 - 5 = ?