کد مطلب: 55268 درج نظر
زمان مطالعه: 3 دقیقه
آخر و عاقبت تیمهای دولتی در فوتبال مدرن

آخر و عاقبت تیمهای دولتی در فوتبال مدرن

زمان مطالعه: 3 دقیقه

 

اختصاصی آسمونی

نوشته از مهدی زارعی

دیکتاتوری چائوشسکو و فوتبال رومانی

یک سیاستمدار چطور می تواند از یک تیم فوتبال طرفداری کند؟ شاید ساده ترین جواب ممکن، خریدن تیم توسط آن مقام سیاسی باشد. اما در فوتبال های دولتی که شرایط خرید تیم ها توسط اشخاص مهیا نیست، این هواداری چطوری اتفاق می افتد؟

پاسخ این سوال را باید در اروپای شرقی در دوران قبل و بعد از سلطه کمونیسم پیدا کرد.

فوتبال در رومانی دیرتر از خیلی کشورهای اروپایی پا گرفت؛ طوری که اولین بازی تیم ملی این کشور در سال 1922 برابر یوگسلاوی برگزار شد. اما پادشاه رومانی« شاه کارول دوم» این قدر فوتبال رو دوست داشت که خودش در سالهای 1924 تا 1925 همزمان، ریاست فدراسیون فوتبال رومانی را هم بر عهده گرفت.

حتی در سال 1930 که رومانی تصمیم داشت در اولین دوره جام جهانی به میدان برود، وقتی محل کار بازیکنان تیم ملی- که یک شرکت نفتی انگلیسی بود- آنها را تهدید کرد که از کار اخراجشان می کند، این پادشاه کارول بود که وارد میدان شد. او حاضر شد میانجی شود؛ اختلافات را تمام کند و حتی کل هزینه سفر تیم ملی رومانی را به آمریکای جنوبی و اروگوئه هم بدهد. اما با یک شرط مهم: این که خودش تمام بازیکنان اعزامی به جام جهانی را انتخاب کند.

هرچند کارول هرگز در رومانی محبوب نبود، اما علاقه اش به فوتبال باعث شد تا نام رومانی به عنوان یکی از اولین اروپایی های حاضر در جام جهانی ثبت بشه؛ آن هم در دوره ای که فقط 4 کشور اروپایی حاضر شدند سفری طولانی از اقیانوس اطلس به محل برگزاری مسابقات داشته باشند.

نیم قرن بعد، هرچند خبری از هیچ پادشاهی در رومانی نبود، اما باز هم این حکومت بود که سایه اش روی فوتبال رومانی دیده می شد؛ خیلی شدید تر از گذشته.

روز بیستم دسامبر 1989 نیکلای چائوشسکو فرمانروای رومانی از آخرین سفر خارجی خود به بخارست، پایتخت رومانی برگشت. چائوشسکو در طول بیش از 30 سال فرمانروایی خود در رومانی، نظارت دولت را در همه ارکان کشور، به بالاترین حد ممکن رساند. حتی این دولت بود که مشخص می کرد دمای خانه ها در زمستان چه اندازه باید باشد.

در این شرایط، طبیعی بود که دولت هر کاری که دوست داشته باشد در ورزش هم انجام دهد. باشگاههای وابسته به نهادهای دولتی، یکی بعد از دیگری تاسیس شدند. از جمله باشگاه نظامی دینامو بخارست، تیم « MTK» که متعلق به پلیس مخفی رومانی بود و بالاخره « زسکا استوآ» که در سال 1947 و بعد از استقرار کمونیسم در رومانی تاسیس شد؛ باشگاهی که بعدا به « استوا بخارست» تغییر نام داد.

همه می دانستند که پسر چائوشسکو طرفدار استوا بخارست هست و هر جا که لازم بود، دولت در مسابقات داخلی از تیم بخارستی حمایت های مالی و معنوی می کرد.

البته همه باشگاهها دولتی نبودن و خانواده چائوشسکو دو باشگاه کوچیک متعلق به خودشان داشتند. تیم « اف سی. اولت» و « ویکتوریا بخارست» که آنها هم از حمایت های فراوان دولتی برخوردار بودند.

در نقطه مقابل، طرفداران تیمی مثل راپید بخارست قرار داشتند. طرفدارانی که تیمهای آنها هرگز مورد حمایت دولت نبودند و فقط می توانستند در استادیوم ها به شرایط حاکم بر سیاست و ورزش رومانی اعتراض کنند.

در همین دوران، در نبرد نابرابری که تیمهای دولتی با تیمهای دیگه داشتند، همه عناوین به تیمهای مورد نظر حکومت رسید. قهرمانی های زسکا از سال 1951 شروع شد و بعد از شش قهرمانی، هفتمین عنوان این تیم با نام استوا تو سال 1968 به دست آمد. این تیم تا قبل از سقوط چائوشسکو 17 بار قهرمان لیگ شد. دینامو بخارست هم 12 قهرمانی لیگ و 6 عنوان نخست جام حذفی را از آنِ خودش کرد.

اما با اعدام چائوشسکو توسط نیروهای انقلابی در روز 25 دسامبر 1989، همه چیز تغییر کرد. باشگاه اف سی اولت که در دوران چائوشسکو حتی تا عنوان چهارم لیگ بالا آمده بود، در حال حاضر تیم پانزدهم دسته چهارم رومانی است. ویکتوریا بخارست هم با سه بار سابقه سومی لهستان، در سال 1990 منحل شد. استوا هم در اختیار ارتش باقی ماند؛ وگرنه سرنوشت بهتری نداشت. البته اسمش عوض شد و الان با نام FCSB شناخته می شود.

چائوشسکو خیلی دوست داشت از او با عنوان« رهبر بزرگ» یاد شود. اما برنامه ها و تبلیغاتش با نابودی او، از بین رفتند و فوتبال دولتی و تیمهای محبوب او هم به همان سرعت سقوط کردند و هرگز به دوران اوج خود برنگشتند.

معرفی نویسنده:

Sport journalist & book author
runner & expert in radio

ثبت نظر درباره «آخر و عاقبت تیمهای دولتی در فوتبال مدرن»

دیدگاه خود را در کادر زیر بنویسید

3 + 9 = ?