کد مطلب: 4108 درج نظر
زمان مطالعه: 11 دقیقه
سوره رعد همراه با ترجمه

سوره رعد همراه با ترجمه

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند رحمتگر مهربان المر تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ...
زمان مطالعه: 11 دقیقه

بسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
به نام خداوند رحمتگر مهربان

المر تِلْکَ آیَاتُ الْکِتَاب وَالَّذیَ أُنزلَ إِلَیْکَ مِن رَّبّکَ الْحَقُّ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاس لاَ یُؤْمِنُونَ ﴿1﴾

الف لام میم راء این است آیات کتاب و آنچه از جانب پروردگارت به سوی تو نازل شده حق است ولی بیشتر مردم نمی‏گروند (1)

اللّهُ الَّذی رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بغَیْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوَی عَلَی الْعَرْش وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ کُلٌّ یَجْرِی لأَجَلٍ مُّسَمًّی یُدَبّرُ الأَمْرَ یُفَصِّلُ الآیَاتِ لَعَلَّکُم بلِقَاء رَبّکُمْ تُوقِنُونَ ﴿2﴾

خدا [همان] کسی است که آسمانها را بدون ستونهایی که آنها را ببینید برافراشت آنگاه بر عرش استیلا یافت و خورشید و ماه را رام گردانید هر کدام برای مدتی معین به سیر خود ادامه می‏دهند [خداوند] در کار [آفرینش] تدبیر می‏کند و آیات [خود] را به روشنی بیان می‏نماید امید که شما به لقای پروردگارتان یقین حاصل کنید (2)

وَهُوَ الَّذی مَدَّ الأَرْضَ وَجَعَلَ فِیهَا رَوَاسیَ وَأَنْهَارًا وَمِن کُلِّ الثَّمَرَاتِ جَعَلَ فِیهَا زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ یُغْشی اللَّیْلَ النَّهَارَ إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ ﴿3﴾

و اوست کسی که زمین را گسترانید و در آن کوهها و رودها نهاد و از هر گونه میوه‏ای در آن جفت جفت قرار داد روز را به شب می‏پوشاند قطعا در این [امور] برای مردمی که تفکر می‏کنند نشانه‏هایی وجود دارد (3)

وَفِی الأَرْضِ قِطَعٌ مُّتَجَاوِرَاتٌ وَجَنَّاتٌ مِّنْ أَعْنَابٍ وَزَرْعٌ وَنَخِیلٌ صِنْوَانٌ وَغَیْرُ صِنْوَانٍ یُسْقَی بمَاء وَاحِدٍ وَنُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلَی بَعْضٍ فِی الأُکُلِ إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَعْقِلُونَ ﴿4﴾

و در زمین قطعاتی است کنار هم و باغهایی از انگور و کشتزارها و درختان خرما چه از یک ریشه و چه از غیر یک ریشه که با یک آب سیراب می‏گردند و [با این همه] برخی از آنها را در میوه [از حیث مزه و نوع و کیفیت] بر برخی دیگر برتری می‏دهیم بی گمان در این [امر نیز] برای مردمی که تعقل می‏کنند دلایل [روشنی] است (4)

وَإِن تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَئِذَا کُنَّا تُرَابًا أَئِنَّا لَفِی خَلْقٍ جَدیدٍ أُوْلَئِکَ الَّذینَ کَفَرُواْ برَبّهِمْ وَأُوْلَئِکَ الأَغْلاَلُ فِی أَعْنَاقِهِمْ وَأُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدونَ ﴿5﴾

و اگر عجب داری عجب از سخن آنان [=کافران] است که آیا وقتی خاک شدیم به راستی در آفرینش جدیدی خواهیم بود اینان همان کسانند که به پروردگارشان کفر ورزیده‏اند و در گردنهایشان زنجیرهاست و آنان همدم آتشند و در آن ماندگار خواهند بود (5)

وَیَسْتَعْجِلُونَکَ بالسَّیِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَقَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِمُ الْمَثُلاَتُ وَإِنَّ رَبَّکَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِّلنَّاس عَلَی ظُلْمِهِمْ وَإِنَّ رَبَّکَ لَشَدیدُ الْعِقَاب ﴿6﴾

و پیش از رحمت‏شتابزده از تو عذاب می‏طلبند و حال آنکه پیش از آنان [بر کافران] عقوبتها رفته است و به راستی پروردگار تو نسبت به مردم با وجود ستمشان بخشایشگر است و به یقین پروردگار تو سخت‏کیفر است (6)

وَیَقُولُ الَّذینَ کَفَرُواْ لَوْلآ أُنزلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِّن رَّبّهِ إِنَّمَا أَنتَ مُنذرٌ وَلِکُلِّ قَوْمٍ هَادٍ ﴿7﴾

و آنان که کافر شده‏اند می‏گویند چرا نشانه‏ای آشکار از طرف پروردگارش بر او نازل نشده است [ای پیامبر] تو فقط هشداردهنده‏ای و برای هر قومی رهبری است (7)

اللّهُ یَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ کُلُّ أُنثَی وَمَا تَغِیضُ الأَرْحَامُ وَمَا تَزْدَادُ وَکُلُّ شَیْءٍ عِندَهُ بمِقْدَارٍ ﴿8﴾

خدا می‏داند آنچه را که هر ماده‏ای [در رحم] بار می‏گیرد و [نیز] آنچه را که رحمها می‏کاهند و آنچه را می‏افزایند و هر چیزی نزد او اندازه‏ای دارد (8)

عَالِمُ الْغَیْب وَالشَّهَادَةِ الْکَبیرُ الْمُتَعَالِ ﴿9﴾

دانای نهان و آشکار [و] بزرگ بلندمرتبه است (9)

سَوَاء مِّنکُم مَّنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَن جَهَرَ بهِ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ باللَّیْلِ وَسَارِبٌ بالنَّهَارِ ﴿10﴾

[برای او] یکسان است کسی از شما سخن [خود] را نهان کند و کسی که آن را فاش گرداند و کسی که خویشتن را به شب پنهان دارد و در روز آشکارا حرکت کند (10)

لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِّن بَیْنِ یَدَیْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ یَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بقَوْمٍ حَتَّی یُغَیِّرُواْ مَا بأَنْفُسهِمْ وَإِذَا أَرَادَ اللّهُ بقَوْمٍ سُوءًا فَلاَ مَرَدَّ لَهُ وَمَا لَهُم مِّن دُونِهِ مِن وَالٍ ﴿11﴾

برای او فرشتگانی است که پی در پی او را به فرمان خدا از پیش رو و از پشت‏سرش پاسداری می‏کنند در حقیقت‏خدا حال قومی را تغییر نمی‏دهد تا آنان حال خود را تغییر دهند و چون خدا برای قومی آسیبی بخواهد هیچ برگشتی برای آن نیست و غیر از او حمایتگری برای آنان نخواهد بود (11)

هُوَ الَّذی یُرِیکُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَیُنْشئُ السَّحَابَ الثِّقَالَ ﴿12﴾

اوست کسی که برق را برای بیم و امید به شما می‏نمایاند و ابرهای گرانبار را پدیدار می‏کند (12)

وَیُسَبّحُ الرَّعْدُ بحَمْدهِ وَالْمَلاَئِکَةُ مِنْ خِیفَتِهِ وَیُرْسلُ الصَّوَاعِقَ فَیُصِیبُ بهَا مَن یَشَاءُ وَهُمْ یُجَادلُونَ فِی اللّهِ وَهُوَ شَدیدُ الْمِحَالِ ﴿13﴾

رعد به حمد او و فرشتگان [جملگی] از بیمش تسبیح می‏گویند و صاعقه‏ها را فرو می‏فرستند و با آنها هر که را بخواهد مورد اصابت قرار می‏دهد در حالی که آنان در باره خدا مجادله می‏کنند و او سخت‏کیفر است (13)

لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَالَّذینَ یَدْعُونَ مِن دُونِهِ لاَ یَسْتَجِیبُونَ لَهُم بشَیْءٍ إِلاَّ کَبَاسطِ کَفَّیْهِ إِلَی الْمَاء لِیَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ ببَالِغِهِ وَمَا دُعَاء الْکَافِرِینَ إِلاَّ فِی ضَلاَلٍ ﴿14﴾

دعوت حق برای اوست و کسانی که [مشرکان] جز او می‏خوانند هیچ جوابی به آنان نمی‏دهند مگر مانند کسی که دو دستش را به سوی آب بگشاید تا [آب] به دهانش برسد در حالی که [آب] به [دهان] او نخواهد رسید و دعای کافران جز بر هدر نباشد (14)

وَلِلّهِ یَسْجُدُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ طَوْعًا وَکَرْهًا وَظِلالُهُم بالْغُدُوِّ وَالآصَالِ ﴿15﴾

و هر که در آسمانها و زمین است‏خواه و ناخواه با سایه‏هایشان بامدادان و شامگاهان برای خدا سجده می‏کنند (15)

قُلْ مَن رَّبُّ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ قُلِ اللّهُ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُم مِّن دُونِهِ أَوْلِیَاء لاَ یَمْلِکُونَ لِأَنفُسهِمْ نَفْعًا وَلاَ ضَرًّا قُلْ هَلْ یَسْتَوِی الأَعْمَی وَالْبَصِیرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِی الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ أَمْ جَعَلُواْ لِلّهِ شُرَکَاء خَلَقُواْ کَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَیْهِمْ قُلِ اللّهُ خَالِقُ کُلِّ شَیْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿16﴾

بگو پروردگار آسمانها و زمین کیست بگو خدا بگو پس آیا جز او سرپرستانی گرفته‏اید که اختیار سود و زیان خود را ندارند بگو آیا نابینا و بینا یکسانند یا تاریکیها و روشنایی برابرند یا برای خدا شریکانی پنداشته‏اند که مانند آفرینش او آفریده‏اند و در نتیجه [این دو] آفرینش بر آنان مشتبه شده است بگو خدا آفریننده هر چیزی است و اوست‏یگانه قهار (16)

أَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَسَالَتْ أَوْدیَةٌ بقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّیْلُ زَبَدًا رَّابیًا وَمِمَّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِی النَّارِ ابْتِغَاء حِلْیَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهُ کَذَلِکَ یَضْرِبُ اللّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفَاء وَأَمَّا مَا یَنفَعُ النَّاسَ فَیَمْکُثُ فِی الأَرْضِ کَذَلِکَ یَضْرِبُ اللّهُ الأَمْثَالَ ﴿17﴾

[همو که] از آسمان آبی فرو فرستاد پس رودخانه‏هایی به اندازه گنجایش خودشان روان شدند و سیل کفی بلند روی خود برداشت و از آنچه برای به دست آوردن زینتی یا کالایی در آتش می‏گدازند هم نظیر آن کفی برمی‏آید خداوند حق و باطل را چنین مثل می‏زند اما کف بیرون افتاده از میان می‏رود ولی آنچه به مردم سود می‏رساند در زمین [باقی] می‏ماند خداوند مثلها را چنین می‏زند (17)

لِلَّذینَ اسْتَجَابُواْ لِرَبّهِمُ الْحُسْنَی وَالَّذینَ لَمْ یَسْتَجِیبُواْ لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُم مَّا فِی الأَرْضِ جَمِیعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لاَفْتَدَوْاْ بهِ أُوْلَئِکَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَاب وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبئْسَ الْمِهَادُ ﴿18﴾

برای کسانی که پروردگارشان را اجابت کرده‏اند پاداش بس نیکوست و کسانی که وی را اجابت نکرده‏اند اگر سراسر آنچه در زمین است و مانند آن را با آن داشته باشند قطعا آن را برای بازخرید خود خواهند داد آنان به سختی بازخواست‏شوند و جایشان در دوزخ است و چه بد جایگاهی است (18)

أَفَمَن یَعْلَمُ أَنَّمَا أُنزلَ إِلَیْکَ مِن رَبّکَ الْحَقُّ کَمَنْ هُوَ أَعْمَی إِنَّمَا یَتَذَکَّرُ أُوْلُواْ الأَلْبَاب ﴿19﴾

پس آیا کسی که می‏داند آنچه از جانب پروردگارت به تو نازل شده حقیقت دارد مانند کسی است که کوردل است تنها خردمندانند که عبرت می‏گیرند (19)

الَّذینَ یُوفُونَ بعَهْد اللّهِ وَلاَ یِنقُضُونَ الْمِیثَاقَ ﴿20﴾

همانان که به پیمان خدا وفادارند و عهد [او] را نمی‏شکنند (20)

وَالَّذینَ یَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللّهُ بهِ أَن یُوصَلَ وَیَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَیَخَافُونَ سُوءَ الحِسَاب ﴿21﴾

و آنان که آنچه را خدا به پیوستنش فرمان داده می‏پیوندند و از پروردگارشان می‏ترسند و از سختی حساب بیم دارند (21)

وَالَّذینَ صَبَرُواْ ابْتِغَاء وَجْهِ رَبّهِمْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَأَنفَقُواْ مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سرًّا وَعَلاَنِیَةً وَیَدْرَؤُونَ بالْحَسَنَةِ السَّیِّئَةَ أُوْلَئِکَ لَهُمْ عُقْبَی الدَّارِ ﴿22﴾

و کسانی که برای طلب خشنودی پروردگارشان شکیبایی کردند و نماز برپا داشتند و از آنچه روزیشان دادیم نهان و آشکارا انفاق کردند و بدی را با نیکی می‏زدایند ایشان راست فرجام خوش سرای باقی (22)

جَنَّاتُ عَدْنٍ یَدْخُلُونَهَا وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّیَّاتِهِمْ وَالمَلاَئِکَةُ یَدْخُلُونَ عَلَیْهِم مِّن کُلِّ بَابٍ ﴿23﴾

[همان] بهشتهای عدن که آنان با پدرانشان و همسرانشان و فرزندانشان که درستکارند در آن داخل می‏شوند و فرشتگان از هر دری بر آنان درمی‏آیند (23)

سَلاَمٌ عَلَیْکُم بمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَی الدَّارِ ﴿24﴾

[و به آنان می‏گویند] درود بر شما به [پاداش] آنچه صبر کردید راستی چه نیکوست فرجام آن سرای (24)

وَالَّذینَ یَنقُضُونَ عَهْدَ اللّهِ مِن بَعْد مِیثَاقِهِ وَیَقْطَعُونَ مَآ أَمَرَ اللّهُ بهِ أَن یُوصَلَ وَیُفْسدُونَ فِی الأَرْضِ أُوْلَئِکَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ﴿25﴾

و کسانی که پیمان خدا را پس از بستن آن می‏شکنند و آنچه را خدا به پیوستن آن فرمان داده می‏گسلند و در زمین فساد می‏کنند بر ایشان لعنت است و بد فرجامی آن سرای ایشان راست (25)

اللّهُ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشَاءُ وَیَقَدرُ وَفَرِحُواْ بالْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَمَا الْحَیَاةُ الدُّنْیَا فِی الآخِرَةِ إِلاَّ مَتَاعٌ ﴿26﴾

خدا روزی را برای هر که بخواهد گشاده یا تنگ می‏گرداند و[لی آنان] به زندگی دنیا شاد شده‏اند و زندگی دنیا در [برابر] آخرت جز بهره‏ای [ناچیز] نیست (26)

وَیَقُولُ الَّذینَ کَفَرُواْ لَوْلاَ أُنزلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِّن رَّبّهِ قُلْ إِنَّ اللّهَ یُضِلُّ مَن یَشَاءُ وَیَهْدی إِلَیْهِ مَنْ أَنَابَ ﴿27﴾

و کسانی که کافر شده‏اند می‏گویند چرا از جانب پروردگارش معجزه‏ای بر او نازل نشده است بگو در حقیقت‏خداست که هر کس را بخواهد بی‏راه می‏گذارد و هر کس را که [به سوی او] بازگردد به سوی خود راه می‏نماید (27)

الَّذینَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بذکْرِ اللّهِ أَلاَ بذکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ﴿28﴾

همان کسانی که ایمان آورده‏اند و دلهایشان به یاد خدا آرام می‏گیرد آگاه باش که با یاد خدا دلها آرامش می‏یابد (28)

الَّذینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَی لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ ﴿29﴾

کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‏اند خوشا به حالشان و خوش سرانجامی دارند (29)

کَذَلِکَ أَرْسَلْنَاکَ فِی أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهَا أُمَمٌ لِّتَتْلُوَ عَلَیْهِمُ الَّذیَ أَوْحَیْنَا إِلَیْکَ وَهُمْ یَکْفُرُونَ بالرَّحْمَنِ قُلْ هُوَ رَبّی لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَإِلَیْهِ مَتَاب ﴿30﴾

بدین گونه تو را در میان امتی که پیش از آن امتهایی روزگار به سر بردند فرستادیم تا آنچه را به تو وحی کردیم بر آنان بخوانی در حالی که آنان به [خدای] رحمان کفر می‏ورزند بگو اوست پروردگار من معبودی بجز او نیست بر او توکل کرده‏ام و بازگشت من به سوی اوست (30)

وَلَوْ أَنَّ قُرْآنًا سُیِّرَتْ بهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بهِ الأَرْضُ أَوْ کُلِّمَ بهِ الْمَوْتَی بَل لِّلّهِ الأَمْرُ جَمِیعًا أَفَلَمْ یَیْأَس الَّذینَ آمَنُواْ أَن لَّوْ یَشَاءُ اللّهُ لَهَدَی النَّاسَ جَمِیعًا وَلاَ یَزَالُ الَّذینَ کَفَرُواْ تُصِیبُهُم بمَا صَنَعُواْ قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِیبًا مِّن دَارِهِمْ حَتَّی یَأْتِیَ وَعْدُ اللّهِ إِنَّ اللّهَ لاَ یُخْلِفُ الْمِیعَادَ ﴿31﴾

و اگر قرآنی بود که کوهها بدان روان می‏شد یا زمین بدان قطعه قطعه می‏گردید یا مردگان بدان به سخن درمی‏آمدند [باز هم در آنان اثر نمی‏کرد] نه چنین است بلکه همه امور بستگی به خدا دارد آیا کسانی که ایمان آورده‏اند ندانسته‏اند که اگر خدا می‏خواست قطعا تمام مردم را به راه می‏آورد و کسانی که کافر شده‏اند پیوسته به [سزای] آنچه کرده‏اند مصیبت کوبنده‏ای به آنان می‏رسد یا نزدیک خانه‏هایشان فرود می‏آید تا وعده خدا فرا رسد آری خدا وعده [خود را] خلاف نمی‏کند (31)

وَلَقَد اسْتُهْزئَ برُسُلٍ مِّن قَبْلِکَ فَأَمْلَیْتُ لِلَّذینَ کَفَرُواْ ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ فَکَیْفَ کَانَ عِقَاب ﴿32﴾

و بی‏گمان فرستادگان پیش از تو [نیز] مسخره شدند پس به کسانی که کافر شده بودند مهلت دادم آنگاه آنان را [به کیفر] گرفتم پس چگونه بود کیفر من (32)

أَفَمَنْ هُوَ قَآئِمٌ عَلَی کُلِّ نَفْسٍ بمَا کَسَبَتْ وَجَعَلُواْ لِلّهِ شُرَکَاء قُلْ سَمُّوهُمْ أَمْ تُنَبّئُونَهُ بمَا لاَ یَعْلَمُ فِی الأَرْضِ أَم بظَاهِرٍ مِّنَ الْقَوْلِ بَلْ زُیِّنَ لِلَّذینَ کَفَرُواْ مَکْرُهُمْ وَصُدُّواْ عَنِ السَّبیلِ وَمَن یُضْلِلِ اللّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ﴿33﴾

آیا کسی که بر هر شخصی بدانچه کرده است مراقب است [مانند کسی است که از همه جا بی‏خبر است] و برای خدا شریکانی قرار دادند بگو نامشان را ببرید آیا او را به آنچه در زمین است و او نمی‏داند خبر می‏دهید یا سخنی سطحی [و میان‏تهی] می‏گویید [چنین نیست] بلکه برای کسانی که کافر شده‏اند نیرنگشان آراسته شده و از راه [حق] بازداشته شده‏اند و هر که را خدا بی‏راه گذارد رهبری نخواهد داشت (33)

لَّهُمْ عَذَابٌ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَلَعَذَابُ الآخِرَةِ أَشَقُّ وَمَا لَهُم مِّنَ اللّهِ مِن وَاقٍ ﴿34﴾

برای آنان در زندگی دنیا عذابی است و قطعا عذاب آخرت دشوارتر است و برای ایشان در برابر خدا هیچ نگهدارنده‏ای نیست (34)

مَّثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِی وُعِدَ الْمُتَّقُونَ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ أُکُلُهَا دَآئِمٌ وِظِلُّهَا تِلْکَ عُقْبَی الَّذینَ اتَّقَواْ وَّعُقْبَی الْکَافِرِینَ النَّارُ ﴿35﴾

وصف بهشتی که به پرهیزگاران وعده داده شده [این است که] از زیر [درختان ] آن نهرها روان است میوه و سایه‏اش پایدار است این است فرجام کسانی که پرهیزگاری کرده‏اند و فرجام کافران آتش [دوزخ] است (35)

وَالَّذینَ آتَیْنَاهُمُ الْکِتَابَ یَفْرَحُونَ بمَا أُنزلَ إِلَیْکَ وَمِنَ الأَحْزَاب مَن یُنکِرُ بَعْضَهُ قُلْ إِنَّمَا أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللّهَ وَلا أُشْرِکَ بهِ إِلَیْهِ أَدْعُو وَإِلَیْهِ مَآب ﴿36﴾

و کسانی که به آنان کتاب [آسمانی] داده‏ایم از آنچه به سوی تو نازل شده شاد می‏شوند و برخی از دسته‏ها کسانی هستند که بخشی از آن را انکار می‏کنند بگو جز این نیست که من مامورم خدا را بپرستم و به او شرک نورزم به سوی او می‏خوانم و بازگشتم به سوی اوست (36)

وَکَذَلِکَ أَنزَلْنَاهُ حُکْمًا عَرَبیًّا وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءهُم بَعْدَ مَا جَاءکَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَکَ مِنَ اللّهِ مِن وَلِیٍّ وَلاَ وَاقٍ ﴿37﴾

و بدین سان آن [قرآن] را فرمانی روشن نازل کردیم و اگر پس از دانشی که به تو رسیده [باز] از هوسهای آنان پیروی کنی در برابر خدا هیچ دوست و حمایتگری نخواهی داشت (37)

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلًا مِّن قَبْلِکَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ أَزْوَاجًا وَذُرِّیَّةً وَمَا کَانَ لِرَسُولٍ أَن یَأْتِیَ بآیَةٍ إِلاَّ بإِذْنِ اللّهِ لِکُلِّ أَجَلٍ کِتَابٌ ﴿38﴾

و قطعا پیش از تو [نیز] رسولانی فرستادیم و برای آنان زنان و فرزندانی قرار دادیم و هیچ پیامبری را نرسد که جز به اذن خدا معجزه‏ای بیاورد برای هر زمانی کتابی است (38)

یَمْحُو اللّهُ مَا یَشَاءُ وَیُثْبتُ وَعِندَهُ أُمُّ الْکِتَاب ﴿39﴾

خدا آنچه را بخواهد محو یا اثبات می‏کند و اصل کتاب نزد اوست (39)

وَإِن مَّا نُرِیَنَّکَ بَعْضَ الَّذی نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّیَنَّکَ فَإِنَّمَا عَلَیْکَ الْبَلاَغُ وَعَلَیْنَا الْحِسَابُ ﴿40﴾

و اگر پاره‏ای از آنچه را که به آنان وعده می‏دهیم به تو بنمایانیم یا تو را بمیرانیم جز این نیست که بر تو رساندن [پیام] است و بر ما حساب [آنان] (40)

أَوَلَمْ یَرَوْاْ أَنَّا نَأْتِی الأَرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا وَاللّهُ یَحْکُمُ لاَ مُعَقِّبَ لِحُکْمِهِ وَهُوَ سَرِیعُ الْحِسَاب ﴿41﴾

آیا ندیده‏اند که ما [همواره] می‏آییم و از اطراف این زمین می‏کاهیم و خداست که حکم می‏کند برای حکم او باز دارنده‏ای نیست و او به سرعت‏حسابرسی می‏کند (41)

وَقَدْ مَکَرَ الَّذینَ مِن قَبْلِهِمْ فَلِلّهِ الْمَکْرُ جَمِیعًا یَعْلَمُ مَا تَکْسبُ کُلُّ نَفْسٍ وَسَیَعْلَمُ الْکُفَّارُ لِمَنْ عُقْبَی الدَّارِ ﴿42﴾

و به یقین کسانی که پیش از آنان بودند نیرنگ کردند ولی همه تدبیرها نزد خداست آنچه را که هر کسی به دست می‏آورد می‏داند و به زودی کافران بدانند که فرجام آن سرای از کیست (42)

وَیَقُولُ الَّذینَ کَفَرُواْ لَسْتَ مُرْسَلًا قُلْ کَفَی باللّهِ شَهِیدًا بَیْنِی وَبَیْنَکُمْ وَمَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْکِتَاب ﴿43﴾

و کسانی که کافر شدند می‏گویند تو فرستاده نیستی بگو کافی است‏خدا و آن کس که نزد او علم کتاب است میان من و شما گواه باشد (43)

معرفی نویسنده:

ثبت نظر درباره «سوره رعد همراه با ترجمه»

دیدگاه خود را در کادر زیر بنویسید

7 - 5 = ?