کد مطلب: 4180 درج نظر
زمان مطالعه: 27 دقیقه
زندگینامه امام علی (ع)

زندگینامه امام علی (ع)

امام علی (ع) اولین امام شیعیان است. 11 امام دیگر شیعیان فرزندان بزرگوار ایشان و حضرت فاطمه (س) هستند. امام علی...
زمان مطالعه: 27 دقیقه
سرفصل های این مطلب:[بستن]

امام علی (ع) اولین امام شیعیان است. 11 امام دیگر شیعیان فرزندان بزرگوار ایشان و حضرت فاطمه (س) هستند. امام علی (ع) زندگینامه و تاریخچه ای بسیار طولانی و البته خواندنی دارند. برای آشنایی با امام علی (ع) و زندگینامه ایشان این بخش آسمونی را تا پایان مطالعه نمایید چرا که به بیوگرافی و زندگینامه امام علی (ع) را منتشر می کنیم.

زندگینامه امام علی (ع)

نام : علی بن ابی طالب

کنیه : ابوالحسن، ابوالحسین، ابو تراب، ابو السبطین و الریحانتین.

ألقاب : امیرالمؤمنین، سیّد الوصیین، سیّد المسلمین، سیّد الأوصیاء، سیّد العرب، خلیفة رسول الله، امام المتّقین، یعسوب المؤمنین، صهر رسول الله، حیدر، مرتضی، وصی، و... .

منصب : معصوم دوم و امام اوّل شیعیان و خلیفه چهارم مسلمانان.

تاریخ ولادت : سیزده رجب سال 30 عام الفیل، 23 سال پیش از هجرت پیامبر اسلام (ص)

محل تولد : مکه معظّمه، داخل کعبه، در بیت الله الحرام (در سرزمین کنونی عربستان سعودی)

تولد در خانه کعبه، فضیلتی است مخصوص حضرت علی (ع)، و خدای متعال، تنها به وی چنین امتیازی را کرامت نموده است. نه پیش

از او و نه پس از او، برای هیچ فردی چنین فضیلتی محقق نشده است.

نَسبَ پدری : ابی طالب (عبد مناف) بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف.

حضرت ابوطالب (ع) پس از پدرش، عبدالمطلب، به مدت 44 سال کفیل و پشتیبان حضرت محمد (ص) بود و در ظهور و گسترش اسلام

کمک‏های شایانی به آن حضرت نمود و ایشان را از گزند و کید و کین قریش در امان داشت و بهتر از فرزندان خویش از او حمایت کرد.

مادر : فاطمه بنت اسد بن هاشم.

حضرت علی (ع) و برادرانش نخستین هاشمیانی بودند که از پدر و مادر هاشمی تولد یافتند. مادرش (فاطمه بنت اسد) از بانوان بزرگ صدر اسلام و از نخستین زنانی بود که پس از خدیجه کبری (س) به پیامبر اسلام (ص) ایمان آورد. حضرت محمد(ص) از سن

هشت سالگی در دامن پرمهر این بانوی مجلّله تربیت یافت و بیش از چهل سال از خدمات و حمایت‏های او بهره‏مند بود. وی در این مدت نقش مادر پیامبر (ص) را بر عهده داشت.

فاطمه بنت اسد به همراه خاندان پیامبر اکرم به مدینه مهاجرت کرد و در همان جا وفات یافت. پیامبر اکرم (ص) در وفات او اندوهگین شده و با دست خود و با پیراهن خود، او را کفن کرد و بر وی نماز خواند و به خاک سپرد. سپس ولایت فرزندش، علی (ع( را بر

وی تلقین فرمود و این دعا را در حقش از خدای منان مسئلت نمود:

اللّهُ الَّذی یُحْیی وَیُمیتُ وَهُوَ حَیٌّ لا یَمُوتُ اِغْفِرْ لِأُمّی فاطِمَةَ بنْتَ اَسَدٍ، وَلَقِّنها حُجَّتها، وَوسّعْ عَلَیْها مَدْخَلَها، بحَقِّ نَبیِّکَ مُحَمَّدٍ وَالْاَنْبیاءِ الَّذینَ مِنْ قَبْلی فَاِنَّکَ اَرْحَمُ الرَّاحمینَ.

مدت امامت: از زمان رحلت پیامبر اکرم (ص)، در 28 صفر سال یازدهم هجری تا 21 رمضان سال 40 هجری، به مدت 30 سال، که در پنج سال آخر زندگی خلافت مسلمانان را نیز بر عهده داشت.

تاریخ و سبب شهادت : 21 رمضان سال 40 هجری، بر اثر ضربت شمشیر مسمومی که عبدالرحمن بن ملجم مرادی (از بازماندگان خوارج نهروان) در شب 19 رمضان بر فرقش فرود آورده بود.

محل دفن : نجف اشرف، در سرزمین عراق.

نظر به این که حضرت علی (ع) از خباثت باطن بنی امیّه و خوارج عصر خویش آگاه بود، سفارش کرد محل قبرش پنهان بماند تا مورداهانت و هتک حرمت دشمنان قرار نگیرد. به همین دلیل، قبر شریف ایشان تا عصر خلافت منصور عباسی مخفی بود و در آن زمان، امام جعفر صادق (ع) آن را آشکار ساخت و مزار شیعیان و عدالت جویان جهان قرار داد.

همسران : 1. فاطمه زهرا، دختر رسول اللّه (ص)، 2. أمامه بنت أبی العاص، 3. خوله حنفیه 4. امّ البنین بنت حزام، 5. أسما بنت عمیس،6. لیلی بنت مسعود، 7. ام‏سعید بنت عروه، 8. محیاة بنت امرء القیس. و چند ام ولد.

امیرالمؤمنین علی (ع) تا هنگامی که فاطمه زهرا (س) زنده بود، همسر دیگری برنگزید. نخستین بانویی که افتخار همسری آن حضرت،پس از شهادت فاطمه زهرا(س) را پیدا کرد، أمامه دختر ابی العاص بود که بنا به سفارش فاطمه زهرا(س) پا به خانه حضرت علی (ع) نهاد. مادر أمامه، زینب، دختر رسول اللّه (ص) و خواهر اعیانیِ (پدر و مادری) فاطمه زهرا (س) بود.

به هنگام شهادت امام علی (ع) در 21 رمضان سال 40 هجری، چهارتن از همسران عقدیِ ایشان (به نام‏های: امامه، اُمّ البنین، اسماء،لیلی) در قید حیات بودند.

فرزندان : الف) پسران: 1. امام حسن‏مجتبی، 2. امام‏حسین، 3. محمد حنفیه، 4. عبدالله(اکبر)، 5. ابوبکر (محمد اصغر)، 6. عباس، 7.عثمان، 8. جعفر، 9. عبداللّه (اصغر)، 10. یحیی، 11، عون، 12. عمر )أطرف)، 13. محمد اوسط، 14. محسن (که به عقیده شیعیان،پیش از تولد، در رحم مادرش، فاطمه زهرا (س) سقط شد.

ب) دختران: 1. زینب کبری، 2. ام‏کلثوم کبری، 3. رقیه، 4. ام الحسن، 5. رمله کبری، 6. رمله صغری، 7. ام هانی، 8. میمونه، 9.فاطمه، 10. زینب صغری، 11. ام‏کلثوم صغری، 12. أمامه، 13. خدیجه، 14. ام کرام، 15. ام سلمه، 16. ام جعفر، 17. جمانه، 18. نفیسه.

میان تاریخ نگاران، در مورد تعداد فرزندان امام علی (ع) اختلاف نظر وجود دارد. برخی تعداد آنان را بیش از آنچه ذکر شد و برخی کمتر از اینان نقل کرده‏اند؛ اما همگی در این باره متفقند که نسل آن حضرت (ع) تنها از پنج فرزند استمرار یافت: امام حسن (ع)،

امام حسین (ع)، محمد حنفیه، ابوالفضل العباس و عمر أطرف. و سایر فرزندان ذکور آن حضرت، بدون نسل بودند.

اصحاب ویاران :  تعداد اصحاب و یاران امیرالمؤمنین (ع) بی شمار است. اسامی برخی از آنان در تاریخ ثبت شده و نام بسیاری از آنان را که خالصانه در تقویت و تحکیم حکومت عدل اسلامیِ آن حضرت تلاش نموده و در این راه سر و جان باختند، جزخدای دانا کسی نمی‏داند.

در اینجا به نام برخی از اصحاب برجسته آن حضرت اشاره می‏کنیم:

1-اصبغ بن نباته.

2- اویس قرنی.

3- حارث بن عبدالله همدانی.

4- حجر بن عدی.

5- رشید هجری.

6- زید بن صوحان عبدی.

7- سلیمان بن صرد خزاعی.

8- سهل بن حنیف.

9- صعصعة بن صوحان عبدی.

10- ابوالأسود دوئلی.

11- عبدالله بن عباس.

12- عبدالله بن بدیل.

13- عبدالله بن جعفر.

14- عبدالله بن خبّاب.

15- عبدالله بن أبی طلحه.

16- عثمان بن حنیف.

17- عدی بن حاتم.

18- عقیل بن ابی طالب.

19- عمروبن حمق خزاعی.

20- قنبر.

21- کمیل بن زیاد.

22- مالک بن حارث نخعی.

23- محمد بن ابی بکر.

24- محمد بن أبی حذیفه.

25- میثم بن یحیی تمار.

26- هاشم مرقال.

27- ابو ایّوب انصاری.

28- عبیدالله بن ابی رافع.

29- مقدادبن عمرو.

30- قیس بن سعد.

31- شریح بن هانی.

32- احنف بن قیس.

33- سعید بن قیس.

34- مغیرة بن نوفل.

35- جعدة بن هبیره.

36- ابراهیم بن مالک اشتر.

37- هرم بن حیان.

38- ابوطفیل کنانی.

39- ابو هیثم بن تیهان.

40- ابو ثمامه صیداوی.

41- ابوذر غفاری.

42- ابو رافع.

43- ابو سعید سعد بن مالک.

44- ابو عمره انصاری.

45- جابربن عبدالله انصاری.

46- جاریة بن قدامه تمیمی.

47- جندب بن عبدالله ازدی.

48- حبیب بن مظاهر.

49- حذیفة بن یمان.

50- رفاعة بن شداد.

51- سلمان فارسی.

52- سلیم بن قیس.

53- محمد بن جعفر طیار.

54- خبّاب بن اَرَت.

زمامداران معاصر:

1- پیامبر اسلام حضرت محمد(ص)(1 - 11ق).

2- ابوبکر بن أبی قحافه (11- 13 ق.)

3- عمربن خطاب (13- 23ق.)

4- عثمان بن عفّان (23- 35 ق.)

5- معاویة بن ابی سفیان (35- 60 ق)

پیش از هجرت پیامبر اکرم (ص) به همراهی امیرالمؤمنین علی (ع) و سایر مسلمانان از مکه به مدینه، در شهر مکه و نواحی حجاز، حکومت واحدی نبود و تشکیلات سیاسی أعراب، به قبیله و طایفه محدود می‏شد. به همین دلیل، نمی‏توان حاکم نام داری را پیش از تشکیل حکومت اسلامی در مدینة الرسول، معرفی کرد. زمامداران یاد شده، همگی پس از هجرت پیامبر (ص)، زمام امور را بر عهده گرفتند.

روابط پیامبر اسلام (ص) با امیر المؤمنین، علی (ع)

میان پیامبر اکرم (ص) و امام علی (ع) از آغاز تا پایان زندگی آن دو بزرگوار، روابط ویژه‏ای برقرار بود که در این‏جا به نمونه‏هایی از آن اشاره می‏کنیم:

پس از وفات عبدالمطلب، قیمومت حضرت محمد(ص) به عمویش ابوطالب واگذار گردید. ابوطالب و همسرش، فاطمه بنت اسد، حضرت محمد(ص) را، که از کودکی به ترتیب، پدر، مادر و جد خویش را از دست داده بود، در سن هشت سالگی به خانه خویش آورده و از او به سان فرزندانشان، بلکه بهتر از آنان، نگه‏داری نمودند. محبّت و مهربانی با حضرت محمد(ص) تا پایان عمر آن دو ادامه داشت. هنگامی که حضرت محمد(ص) با حضرت خدیجه(س) ازدواج کرد، زندگی مستقل و مشترکی ر اآغاز نمود؛ اما پیوند او با ابوطالب و همسرش، فاطمه بنت اسد و فرزندانشان هرگز قطع نگشت.

در سن سی سالگی حضرت محمد (ص)، آخرین فرزند ابوطالب به دنیا آمد. و ابوطالب وی را «علی» نام نهاد. تولد علی، در خانه کعبه، رویدادی معجزه آسا و بی‏سابقه بود. حضرت محمد (ص) از علی، در سنین نوزادی مراقبت می‏کرد، به‏هنگام خواب، گهواره‏اش را حرکت می‏داد، شیر در کامش می‏ریخت و در برخی مواقع بدنش را می‏شست و او را در آغوش می‏گرفت. و به این صورت، از آغاز زندگی، او را با ألطاف و مهربانی‏های خویش آشنا کرد.

هنگامی که در مکه خشکسالی و قحطی به وجود آمد و تحمل هزینه زندگی عائله ابوطالب بر وی دشوار شد، حضرت محمد(ص) از او خواست تا علی را به خانه خویش برد و به اتفاق خدیجه از او نگه‏داری کند. از آن زمان به بعد، همیشه علی به‏همراه حضرت محمد(ص) بود. در خانه، در سفر و در هر جایی که او بود، علی نیز بود.

آن حضرت، در هر سال، حدود یک ماه در غار حرا به عبادت و نیایش می‏پرداخت. رابط بین آن حضرت و خدیجه، علی بود و بسا تنها انیس او در آن غار نیز علی بود و بس. حضرت محمد(ص) در سن چهل سالگی به رسالت مبعوث شد. نخستین زنی که به وی ایمان آورد، خدیجه و نخستین مردی که ایمان آورد، علی (ع) بود. بیشتر اوقات، این سه نفر در کنار کعبه، به عبادت و خواندن نماز جمعی می‏پرداختند که برای دیگران شگفت‏انگیز بود. هنگامی که حضرت محمد (ص) از جانب خدا با پیام «وَ اَنْذرْ عَشیرَتَک الاقرَبینَ»(2) مأموریت یافت که طایفه و عشیره خویش را پیش از دیگران ارشاد نماید و آنان را به اسلام دعوت کند، هیچ کس دعوت آن حضرت را لبیک نگفته و حتی برخی از آنان سخنان ایشان را به استهزا گرفتند. در آن جمع، تنها علی(ع) دعوت اسلام و پیامبر (ص) را پذیرفت. پیامبر اکرم (ص) دست علی (ع) را گرفت و فرمود: «اِنَّ هذا اَخی و وَصیّی وَ خَلیفَتی؛(3) این، برادر، وصی و خلیفه من است.».

از این زمان، که جز خدیجه (س) و علی (ع) کسی به پیامبر (ص) ایمان نیاورد، علی(ع) به عنوان وصی و خلیفه آن حضرت معرفی می‏شد. این مسئله، یک أمر عاطفی نیست، بلکه فرمان الهی است که از طریق پیامبر خدا ابلاغ گردید. از این تاریخ، مسؤولیت علی (ع) نسبت به اسلام و پیامبر خدا (ص) سنگین‏تر شده و احساس وظیفه بیشتری می‏کرد. هر چه از عمرش می‏گذشت و دوران نوجوانی را پشت سر می‏گذارد و به مرحله جوانی می‏رسید، عشق و علاقه او به پیامبر اکرم(ص) افزون‏تر شده و دفاعش از محمد (ص) جدی‏تر و شدیدتر می‏گردید.

اوج ایثارگری‏های علی (ع) برای پیامبر اکرم (ص)، در مکه معظمه، در لیلةالمبیت است، هنگامی که سران قریش پس از مشورت‏های بسیار، در دارالنّدوه، به این نتیجه رسیدند که چهل نفر از طوایف وقبایل گوناگون مکه، شبانه به خانه پیامبر اکرم (ص) هجوم آورده و او را با شمشیرهای خویش قطعه قطعه کنند و برای همیشه، صدای اسلام را خاموش کنند. پیامبر اکرم (ص) برای خنثی سازی نقشه آنان، شبانه از خانه خارج و به غار ثور پناهنده شد و علی (ع) برای فریب دشمن، داوطلب شده و در بستر پیامبر (ص) خوابید تا دشمنان از گریز پیامبر (ص) مطلع نشوند.

در اواخر شب، مأموران قریش با شمشیرهای برهنه وارد اتاق پیامبر شده و به خیال خود، به طور گروهی، قصد حمله به آن حضرت را نمودند؛ ناگهان علی (ع) از بستر پیامبر (ص)، برخاست و با آنان به مشاجره پرداخت. مهاجمان که سراسر وجودشان را خشم فرا گرفته بود، علی (ع) را رها کرده و برای یافتن پیامبر (ص) به راه افتادند تا شاید او را بیابند و به قتل رسانند. قرآن مجید درباره فداکاری علی(ع) در لیلة المبیت می‏فرماید: «وَ مِنَ النَّاس مَنْ یَشْری نَفْسَه أبْتِغاءَ مَرْضاتِ اللّهِ وَ اللّهُ رَؤُفٌ بالْعِباد»(4).

و هنگامی که پیامبر (ص) به مدینه مهاجرت فرمود، علی (ع) مأموریت یافت کارهای برزمین مانده پیامبر(ص) را در مکه سامان بخشد، بدهکاری‏های ایشان را بپردازد و خاندانش، از جمله دخترش، فاطمه زهرا (س) را از مکه به مدینه کوچ دهد.

در مدینة الرسول، که نخستین پایه‏های حکومت اسلامی به دست توانای پیامبر اکرم (ص) و مجاهدت‏های وصف‏ناپذیر صحابه ومسلمانان صدر اسلام بنا نهاده شده بود، نقش علی (ع) پس از حضرت محمد (ص) نقش حساس و تعیین کننده‏ای بود، به ویژه پس از آن‏که علی (ع) به دامادیِ پیامبر اکرم (ص) مفتخرشد و بانوی بانوان عالم، حضرت فاطمه زهرا (س) به همسریِ آن حضرت در آمد.

دفاع علی (ع) از پیامبر اسلام (ص) در جنگ‏ها و غزوات آن حضرت و مبارزه با دشمنان کینه توز اسلام، حقیقت انکار ناپذیری است که در تاریخ شیعه و اهل سنّت ثبت و درج گردیده است.

رشادت‏های علی (ع) در جنگ‏های بدر، احد، خندق، خیبر، حنین و سایر غزوات و سریه‏ها، اسلام را بیمه نمود و از گزند مشرکان و بدخواهان رهایی بخشید. این گونه فداکاری و رشادت‏ها در اعتلای پرچم اسلام و برپاییِ نظام توحیدیِ اسلامی، علاقه متقابل پیامبر (ص) و علی (ع) را دو چندان می‏کرد. تعابیری که از آن حضرت درباره علی (ع) نقل شده است، گویای شخصیت و قرب علی (ع) به خدا و رسول خدا (ص) است. به عنوان نمونه، در جنگ خندق (احزاب) هنگامی که علی(ع) برای مبارزه، در برابر عمرو بن عبدود قرار گرفت، پیامبر اکرم (ص) فرمود:

بَرَزَ الْایمانُ کُلُّهُ اِلیَ الشّرکِ کُلِّه‏  تمام ایمان در برابر تمام شرک به مبارزه برخاسته است. 

پس از آن که علی(ع) با پیروزی و کشتن دشمن خیره سر، از میدان نبرد بیرون آمد و صدای تکبیر مسلمانان فضای مدینه را معطر ساخت، پیامبر اکرم(ص) درباره علی(ع) فرمود:

ضَرْبَةُ عَلیٍ‏ّ یَوْمَ الْخَنْدَقِ اَفْضَلُ مِنْ عِبادَةِ الثَّقَلَیْن؛ارزش شمشیری که علی در روز خندق بر دشمن فرود آورد، از عبادت جهانیان بیشتر است. 

سرانجام در سال دهم هجری، پس از پایان یافتن مراسم فریضه حج و باز گشت حجاج به شهرهای خویش، پیامبر اکرم (ص) پیش از رسیدن به وطن، مأموریت یافت علی(ع) را به عنوان جانشین و خلیفه پس از خویش معرفی کند:

یا أیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما اُنْزلَ اِلَیْکَ مِنْ رَبّکَ 

ای پیامبر! آنچه از پروردگارت (درباره ولایت علی) به تو رسیده است، به مردم ابلاغ نما.

سپس در خطاب به پیامبر (ص)، آمده است:

وَاِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاس 

اگر آن را انجام ندهی (علی را به ولایت برنگزینی) رسالت خویش را به پایان نرسانده‏ای. و خداوند تو را از مردم (آنانی که با ولایت علی مخالفند) ایمن خواهد داشت.

به همین منظور، پیامبر اسلام در میانه راه مکه و مدینه، در موضعی به نام «غدیرخم» که در سه میلی «جحفه» قرار دارد، حاجیان و همراهان خویش را گرد آورده و با این عبارت، علی (ع) را به ولایت و جانشینی خویش معرفی کرد:

مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلیٌ مَوْلاهُ، اَللّهُمَ وَالِ مَنْ والاه وَعاد مَنْ عاداهُ وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَه 

هر کس که من مولای او و أولی به نفس او هستم، این علی مولای او و أولی به نفس او است. بار خدایا! دوست باش با هر کسی که با علی دوست باشد، و دشمن باش با هر کسی که با او دشمن باشد! یاری کن کسی را که او را یاری دهد و واگذار کسی را که او را واگذارد!

به این صورت، حضرت علی (ع) به عنوان جانشین پیامبر (ص) معرفی شد و به دستور رسول خدا (ص) مردم مأمور شدند در خیمه حضرت علی (ع) گرد آمده و این منصب را به وی تبریک و تهنیت گویند. از میان مردم، بیش از همه، عمربن خطاب در گفتن تبریک و تهنیت مبالغه می‏کرد. او خطاب به آن حضرت گفت: «بَخٍّ بَخٍ‏لَکَ یا عَلیّ! اَصْبَحْتَ مَوْلایَ وَمَوْلی‏ کَلِّ مُؤْمِنٍ وَمُؤْمِنَةٍ»

پس از بازگشت به مدینه، چند ماهی نگذشته بود که رحلت جانگداز پیامبر اسلام(ص) مسلمانان را در اندوهی بزرگ فرو برد و ابر سیاه فقدان پیامبر (ص) بر سر مسلمانان سایه افکند. در هنگامی که حضرت علی (ع) با مساعدت برخی از خویشاوندان خود و بنا به سفارش پیامبر اکرم (ص) به کار غسل و کفن نمودن بدن مطهر آن حضرت سرگرم بود، برخی از صحابه در سقیفه بنی ساعده گرد آمده و درباره جانشینیِ پیامبر اکرم (ص) به رایزنی و مجادله پرداختند و سرانجام، ابوبکر بن ابی قحافه را به عنوان نخستین خلیفه برگزیدند و حق علی (ع) را که از جانب پیامبر اکرم(ص) به آن تصریح شده بود، نادیده گرفتند. پیامبر اکرم (ص) در حیات با برکت خویش بارها این موضوع را پیش بینی کرده و برای پیش‏گیری از آن، به مردم درباره مقام و منزلت علی (ع) آگاهی می‏داد. روایت ذیل نمونه‏ای از سخنان پیامر اسلام(ص) درباره حضرت علی (ع) است که ابراهیم بن ابی محمود از امام رضا (ع) و ایشان از پدر و اجدادش نقل می‏کند:

عَنْ عَلیّ‏بْنِ الْحُسَیْنِ (ع) قالَ: قالَ رَسُولُ اللَّه صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ: یا عَلیّ أنْتَ الْمَظْلُومُ مِنْ بَعْدی، فَوَیْلٌ لِمَنْ ظَلَمَکَ وَاعْتَدی‏ عَلَیْکَ وَطُوبی‏ لِمَنْ تَبَعَکَ وَلَمْ یَخْتَرْ عَلَیْکَ

امام زین العابدین (ع) فرمود: پیامبر اکرم (ص) خطاب به امام علی بن ابی‏طالب (ع) فرمود: ای علی! پس از من تو مظلوم هستی. پس وای به حال کسی که به تو ستم و تعدی نماید و خوشا به حال کسی که از تو پیروی کرده و علیه تو اختیار نکند.

ای علی! تو پس از من مبارزه خواهی نمود. پس وای به حال کسی که باتو نبرد کند و خوشا به حال کسی که در رکاب تو بجنگد.

ای علی! تو همانی که به کلام من سخن می‏گویی و با زبان من تکلّم می‏کنی. پس وای به حال کسی که کلام تو را رد کند و خوشا به حال کسی که سخن تو را بپذیرد.

ای علی! تو پس از من سرور این امتی و پیشوای آنان و جانشین من در بین آنان هستی. کسی که از تو جدا شود، روز قیامت از من جدا خواهد شد. کسی که با تو باشد، روز قیامت با من خواهد بود.

ای علی! تو نخستین ایمان آورنده به من و تصدیق کننده‏ام هستی. و تو اولین کسی هستی که در کارم به من کمک کردی و همراه من با دشمنم جنگیدی. و تو نخستین نمازگزار با من بودی در حالی که مردم در آن هنگام در غفلت نادانی بودند.

ای علی! تو اولین کسی هستی که با من از زمین برانگیخته می‏شوی و نخستین کسی که با من از صراط می‏گذری. و خدای من، عزّوجلّ، به عزّتش سوگند یاد کرده است که از صراط نمی‏گذرد مگر کسی که برات ولایت تو و امامان از فرزندانت را داشته باشد. و تو نخستین فردی هستی که بر حوض من (کوثر) وارد می‏شوی که دوستانت را از آن سیراب و دشمنانت را از آن باز می‏داری.

و هنگامی که در مقام محمود جای گرفتم، تو همنشین من هستی که از دوستان ما شفاعت کنی و تو از آنان شفاعت می‏کنی. و تو نخستین کسی هستی که در بهشت داخل می‏شوی و پرچم من، که لوای حمد است، بر دست تو است. و این پرچم، هفتاد شقّه است که هر شقّه آن وسیع‏تر از خورشید و ماه است. و تو صاحب درخت طوبی در بهشت هستی که ریشه‏اش در خانه تو و شاخه هایش در خانه‏های شیعیان و دوستداران تو است.

روابط امام علی (ع) با خلفا

پس از رحلت جانسوز پیامبر اسلام (ص) در حالی که حضرت (ع) با تعدادی از خواص به تجهیز جنازه آن حضرت مشغول بودند، گروهی از انصار و مهاجران، در سقیفه بنی ساعده تجمع کرده و درباره زمامدار پس از پیامبر (ص) به گفتگو پرداختند. گروه مهاجر با تمسک به مسئله سبقت در اسلام و نزدیکی به پیامبر (ص)، خلافت را از آن خود دانسته و ابوبکر بن ابی قحافه را به عنوان خلیفه رسول اللّه(ص) انتخاب کردند.

مهاجران و انصار، که فرمان خدا و رسولش (ص) درباره ولایت و حکومت امام علی (ع) (در غدیر خم) را نادیده گرفته بودند، در تحکیم پایه‏های حکومت خلیفه اوّل کوشیدند و همگان را به بیعت با وی ترغیب نمودند و مخالفان سقیفه بنی ساعده را با تهدید وادار به انقیاد و تسلیم کردند. در این میان، حضرت علی (ع) و بزرگان بنی‏هاشم و برخی از صحابه پیامبر (ص) که یقین به رهبری و ولایت امام علی (ع) داشتند، از بیعت با ابوبکر امتناع کرده و با تحصن در خانه فاطمه زهرا (س) مخالفت خود را با خلافت ابوبکر اعلام نمودند؛ اما رفتار حکومت با آنان خشونت‏آمیز بود، به طوری که برای بیرون بردن حضرت علی (ع) و طرفداران ولایت ایشان، درِ خانه فاطمه (س) را آتش زدند و به خانه‏ای که پیامبر (ص) بدون اجازه وارد آن نمی‏شد، هجوم آورده و با بی‏حرمتیِ تمام، حضرت علی (ع) و یارانش را به مسجد برده و مجبور به بیعت ساختند. در این هجوم وحشیانه، حضرت فاطمه، دختر رسول خدا(ص) آسیب فراوانی دید و بر اثر آن، حملش سقط گردید.

حضرت علی (ع) پس از تثبیت حکومت ابوبکر، چاره‏ای جز سکوت و کناره‏گیری از سیاست ندید. به همین دلیل، حدود 25 سال، در عین راهنمایی و یاری رسانی به مسلمانان و خلفای سه‏گانه، خانه‏نشینی را اختیار و با کرامت نفس، از گرفتن حق مسلّم خویش چشم‏پوشی کرد. خلفای سه‏گانه (ابوبکر، عمر و عثمان) که امام علی (ع) را آینه تمام نمای پیامبر (ص) دانسته و رقیب خویش می‏پنداشتند، از گوشه‏گیری و خانه‏نشینی آن حضرت استقبال کرده و او را با ترفندهای گوناگون، از صحنه سیاست و حکومت خارج نمودند.

رویدادهای مهم در مورد حضرت علی (ع)

1-تولد حضرت علی(ع) در خانه خدا(کعبه)، در سیزده رجب سال سی‏ام عام‏الفیل.

2- درخواست حضرت محمد (ص) از عمویش، ابوطالب برای بردن فرزند کوچکش، علی (ع) به خانه خویش، و تلاش آن حضرت و همسرش خدیجه کبری برای تربیت و پرورش حضرت علی (ع).

3- گرویدن همزمان خدیجه کبری (س) و حضرت علی (ع) به اسلام و پیامبر اکرم(ص)، در نخستین روزهای بعثت.

4- همراهی حضرت علی (ع) با پیامبر (ص) در غار حرا.

5- اقتدای خدیجه کبری (س) و حضرت علی (ع) به نماز پیامبر اسلام (ص) در مسجد الحرام.

6- محاصره خاندان عبدالمطلب در شعب ابی‏طالب، به مدت سه سال، به جرم پشتیبانی از حضرت محمد (ص).

7- درگذشت ابوطالب، پدر حضرت علی (ع) در مکه معظمه، پس از رهایی از محاصره در شعب ابی‏طالب، و اندوه پیامبر (ص) در وفات او.

8- خوابیدن علی (ع) در بستر پیامبر اسلام (ص)، در لیلة المبیت.

9- دیدار علی(ع) با پیامبراکرم(ص) در غار ثور(پنهان‏گاه پیامبر(ص) در شب هجرت).

10- دستور پیامبر(ص) به علی(ع) در بازگرداندن امانت‏های مردم که نزد پیامبر(ص) بود، ادای دیون آن حضرت و آوردن خاندان پیامبر(ص) از مکه به مدینه (در ایّام هجرت).

11- ایجاد پیمان برادری بین هر دو نفر از مسلمانان در سال اول هجری و عقد اخوت میان پیامبر اسلام (ص) و علی (ع) در مدینه.

12-ازدواج علی (ع) با فاطمه زهرا (س)، دختر رسول خدا (ص)، در سال دوم هجری در مدینه.

13- وقوع جنگ بدر میان مسلمانان و قریش، در سال دوم هجری و رشادت‏های علی (ع) و حمزه سیدالشهداء در این نبرد.

14- فداکاری‏های علی (ع) در جنگ احد و محافظت از پیامبر اکرم (ص) در صحنه‏های خطیر این جنگ در شوال سال سوم هجری.

15- وفات فاطمه بنت اسد، مادر علی (ع) در مدینه، در سال چهارم هجری.

16- وقوع جنگ بنی مصطلق میان مسلمانان و مشرکان طایفه بنی مصطلق و دلاوری‏های علی (ع) برای پیروزی پیامبر (ص) در این نبرد، در شعبان سال پنجم هجری.

17- محاصره مدینه توسط مشرکان قریش و طایفه‏های هم پیمان آنها و وقوع جنگ خندق (احزاب)، در شوال سال پنجم هجری، و کشته شدن عمرو بن عبدود به دست علی (ع) در این نبرد.

18- وقوع جنگ‏خیبر میان مسلمانان و یهودیان، در سال هفتم هجری، و کشته شدن مرحب و برادرش حارث و تعدادی از دلاوران یهود به دست علی (ع) و کندن درِ دژ قموص (از دژهای هفت‏گانه خیبر) توسط آن حضرت و پیروزی مسلمانان.

19- مأموریت علی (ع) از سوی پیامبر اکرم (ص) برای نبرد با مشرکان وادیِ‏یابس، در سال هشتم هجری، و پیروزی تحسین برانگیز حضرت علی (ع) در این نبرد (جنگ ذات السَلاسل).

20- اعطای پرچم اسلام به علی (ع) توسط پیامبر اکرم (ص)، در هنگام فتح مکه، در سال هشتم هجری، و همراهی علی (ع) با پیامبر اکرم (ص) در فرو ریختن بت‏ها و مجسمه‏ها از دیوار کعبه.

21- وقوع جنگ میان مسلمانان و دو قبیله هوازن و ثقیف در وادیِ حنین، پس از فتح مکه، در سال هشتم هجری، و رشادت‏های علی (ع) در این نبرد و کشته شدن چهل نفر از قهرمانان مشرک به دست آن حضرت.

22- وقوع جنگ تبوک میان مسلمانان و وابستگان حکومت روم، در سال نهم هجری، و باقی ماندن علی (ع) به دستور پیامبر اکرم (ص) در مدینه، در غیاب رسول خدا(ص).

23- نازل شدن سوره برائت، در سال نهم هجری، و مأموریت علی (ع) از سوی پیامبر اکرم (ص) برای ابلاغ این سوره به مردم مکه.

24- همراهیِ حضرت علی (ع)، فاطمه زهرا (س)، امام حسن (ع) و امام حسین(ع) با پیامبر اکرم (ص)، در جریان مباهله نصارای نجران، در سال دهم هجری.

25- اعزام حضرت علی (ع) به یمن از سوی پیامبر اکرم(ص) در سال دهم هجری.

26- مسافرت پیامبر اکرم (ص) و خاندان او و مسلمانان به مکه معظمه، برای انجام فریضه حج، در سال دهم هجری (معروف به حجّة الوداع)، و پیوستن علی (ع) به آنان پس از مراجعت از یمن.

27- انتصاب علی(ع) به ولایت و خلافت مسلمین به دست پیامبر(ص) در مکانی به نام «غدیرخم»، میان مکه و مدینه، در بازگشت از سفر حجّةالوداع، در سال دهم هجری.

28- رحلت جانگداز پیامبر خدا(ص)، در 28 صفر سال یازدهم هجری، و تغسیل، تکفین و تدفین بدن مطهر آن حضرت توسط حضرت علی (ع) و طایفه بنی‏هاشم، در مدینه طیّبه.

29- نادیده گرفتن حق امام علی(ع) از سوی مهاجران و انصار در گزینش خلیفه مسلمین، پس از رحلت پیامبر (ص).

30- امتناع امام علی(ع)، فاطمه زهرا(س)، بنی هاشم و گروهی از صحابه سرشناس پیامبر اکرم(ص) با خلافت ابی بکر و اجتماع اعتراض‏آمیز آنان در خانه فاطمه(س).

31- هجوم مأموران خلیفه به دستور عمربن‏خطاب به خانه فاطمه (س) و سوزاندن درِ خانه و دستگیر نمودن معترضان و بردن آنان به مسجد برای بیعت اجباری با ابوبکر.

32- مصدوم و مجروح شدن فاطمه زهرا (س)، همسر امام علی (ع)، در هجوم مأموران خلیفه به خانه آن حضرت.

33- گرفتن باغ فدک از فاطمه زهرا (س) و علی (ع) توسط زمامداران وقت و عدم اعتنا به اعتراض فاطمه زهرا (س).

34- اندوه شدید علی (ع) در وفات مظلومانه فاطمه زهرا (س) پس از 45 روز بیماری ممتد.

35- تلاش علی(ع) در جمع‏آوریِ قرآن و تنظیم و تفسیر آن، در ایّام خانه‏نشینی آن حضرت.

36- یاری رسانی امام علی (ع) به خلفای وقت، در حل معضلات اجتماعی و مسائل شرعی.

37- حضور علی (ع) در شورای شش نفره‏ای که عمر بن خطاب برای تعیین خلیفه پس از خود برگزید.

38- محرومیت علی (ع) برای بار سوم از رسیدن به خلافت اسلامی و واگذاریِ آن به عثمان بن عفان توسط اعضای شورای شش نفره منتخب عمر بن خطاب.

39- اعتراض برخی از صحابه و مسلمانان شهرها به رفتارهای ناروای عمّال عثمان بن عفان و پشتیبانی حضرت علی (ع) از خواسته‏های به حق آنان.

40- تحریک مردم از سوی عایشه، مبنی بر عزل عثمان بن عفان از خلافت و کشتن وی.

41- اعتراض گروهی مسلمانان علیه عثمان و کشته شدن او در این ماجرا،در سال 35 هجری.

42- انتخاب علی(ع) به‏خلافت اسلامی با اصرار صحابه پیامبر(ص) و مسلمانان انقلابی، در تاریخ جمعه 25 ذی حجّه سال‏35هجری، پس از کشته شدن عثمان‏بن عفان.

43- عزل حاکمان نالایق ولایات و جایگزینی حاکمان جدید توسط امام علی (ع).

44- درخواست واگذاریِ حکومت عراق و یمن از امام علی (ع) توسط طلحة بن عبیداللّه و زبیر بن عوام و امتناع آن حضرت از انتصاب آن دو به حکومت.

45- تمرّد معاویةبن ابی سفیان از فرمان امام علی(ع) و باقی ماندن او بر حکومت شام.

46- ناخشنودی عایشه، (همسر پیامبر اکرم (ص))، از انتخاب امام علی (ع) به خلافت اسلامی.

47- عدم تحمل برخی شخصیت‏های مقیم مدینه از اعلام سیاست حکومتیِ امام علی (ع) در اجرای عدالت اجتماعی.

48- پیوستن طلحة بن عبیداللّه و زبیر بن عوام، (از صحابه مشهور پیامبر (ص) و پیش‏کسوتان بیعت با امام علی (ع))، و هواداران عثمان مقتول و ناراضیان حکومت امام علی (ع) به عایشه و تجمع فتنه‏انگیز آنان در مکه.

49- اعلان جنگ علیه امام علی (ع) توسط عایشه، طلحه، زبیر و برخی از سرشناسان حجاز، و حرکت آنان از مکه به سوی بصره.

50- اشغال بصره و عزل و شکنجه عثمان بن حنیف، عامل امام علی (ع) در این شهر، توسط سپاهیان عایشه (اصحاب جمل).

51- پشتیبانی پنهانی ابو موسی اشعری (فرماندار کوفه) از اصحاب جمل، و مخالفت با امام علی (ع) در اعزام نیروی جنگی برای دفع آشوب اصحاب جمل.

52- اعلام بسیج عمومی برای پشتیبانی از خلافت اسلامی و دفع آشوب‏های اصحاب جمل و خونخواهان عثمان، توسط امام علی (ع).

53- اعزام سپاهیان و هواداران امام علی (ع) از شهرهای مختلف اسلامی به حوالی بصره، برای مبارزه با اصحاب جمل.

54- فراخوانی زبیر به امر امام علی(ع) و یادآوری سفارش‏های پیامبر (ص) به او، پیش از شعله‏ور شدن آتش جنگ جمل.

55- تأثر شدید زبیر از یادآوریِ خاطره‏ها و سفارش‏های پیامبر (ص) به او درباره علی (ع)، و پشیمانی او از راه‏اندازی جنگ جمل، و کناره‏گیری از سپاهیان.

56- کشته شدن زبیر در خارج از معرکه جنگ، به دست عمر بن جرموز، و تأثّر امام علی (ع) از مرگ ذلّت‏بار وی.

57- نامه‏ها و خطبه‏های مکرر امام علی (ع) به منظور ایجاد صلح و آرامش بین دو سپاه، و تلاش آن حضرت برای از بین بردن عصبیت‏های جاهلی و قومی، و عدم وقوع جنگ و خونریزی.

58- پاسخ منفی به امام علی (ع) و اصرار بر خونخواهیِ عثمان و اعلام جنگ تمام عیار توسط اصحاب جمل علیه سپاهیان امام علی (ع).

59- وقوع نبرد خونین جمل در بصره، در تاریخ جمادی الثانی سال 36 هجری، و پیروزی سپاهیان امام علی (ع) در این نبرد با دلاوری‏های آن حضرت و امام حسن، امام حسین، محمد حنفیه، مالک اشتر، عمار یاسر و حدود 20 هزار مرد جنگی.

60- بخشودگی و آزادسازیِ اسیران اصحاب جمل پس از جنگ، و بازگرداندن عایشه به مدینه به فرمان امام علی(ع).

61- انتقال مقر خلافت اسلامی از سوی امام علی (ع) به کوفه، در سال 36 هجری، پس از پایان جنگ جمل.

62- پیوستن برخی از اسیران آزاد شده اصحاب جمل و خونخواهان عثمان به معاویة بن ابی سفیان در شام.

63- تبادل نامه‏ها و پیام‏ها میان امام علی (ع) و معاویة بن ابی سفیان درباره خونخواهی از قاتلان عثمان، حکومت شام، شکاف در امّت اسلامی و غیره.

64- نبرد مالک اشتر نخعی (عامل امام علی (ع) در نصیبین) با ضحاک بن قیس و عبدالرحمن بن خالد، فرماندهان سپاه معاویه و آزاد سازی حرّان، رقّه و جزیره به دست مالک اشتر.

65- اعلان جنگ معاویه (فرماندار شام) علیه امیرالمؤمنین علی (ع) و اعزام نیروهای جنگی از شام به عراق، در سال 36 هجری، پس از خاتمه جنگ جمل.

66- خروج امام علی(ع) از کوفه، برای مبارزه با سپاهیان معاویه، در شوال سال 36 هجری.

67- تصرف نهر فرات به دست سپاهیان معاویه در صفین، پیش از ورود سپاهیان امام علی (ع).

68- نبرد مالک اشتر نخعی، فرمانده سپاه امام علی (ع)، با سپاهیان معاویه برای بازپس‏گیریِ نهر فرات و پیروزی او در این جنگ.

69- آغاز نبرد صفین میان سپاهیان امام علی (ع) و سپاهیان معاویه، از ذی حجّه سال 36 هجری تا صفر سال 38 هجری، به مدت یک سال و چند ماه.

70- شهادت عمار بن یاسر، اویس قرنی و چند تن از صحابه معروف پیامبر (ص) در نبرد صفین، به دست سپاهیان معاویه.

71- تهاجم عمومیِ سپاهیان امام علی (ع) به سپاهیان معاویه، در یکی از شب‏ها (معروف به لیلة الهریر) و تلفات سنگین شامیان در این نبرد شبانه.

72- نیرنگ معاویه در لحظات حساس جنگ صفین به پیشنهاد عمرو بن عاص در بالا بردن قرآن بر سر نیزه‏ها توسط پانصد نفر از سپاهیان شام، و درخواست پایان جنگ و دعوت سپاهیان عراق به حکمیت قرآن.

73- فریب خوردن برخی از سرداران سپاه کوفه (مانند اشعث بن قیس و خالد بن معمر) در برابر دسیسه‏های عمرو بن عاص، و ایجاد اختلاف در میان سپاهیان امام علی (ع) برای خاتمه جنگ.

74- فرمان مالک اشتر به سپاهیان خویش برای استمرار جنگ و نابودیِ سپاهیان شام و اعتنا نکردن به نیرنگ‏های عمرو بن عاص.

75- تجمع اعتراض‏آمیز فریب خوردگان نیرنگ‏های عمرو بن عاص، در سراپرده امام علی (ع)، و اصرار و فشار بر آن حضرت برای بازگشت مالک اشتر و اعلام پایان جنگ بین دو سپاه.

76- اعلام آتش‏بس میان سپاهیان امام علی (ع) و سپاهیان معاویه، و تعیین ابوموسی اشعری و عمرو بن عاص از سوی دو سپاه برای حَکَمیت، در صفر سال 38 هجری.

77- حماقت ابو موسی اشعری در برابر نیرنگ‏های عمرو بن عاص، در مذاکرات دو جانبه، در دومة الجندل (یکی از شهرهای آباد آن زمان عراق).

78- اعلام نتیجه مذاکرات دو جانبه حَکَمین، و فریب خوردن ابو موسی اشعری از عمرو بن عاص و خیانت به امیرالمؤمنین علی (ع).

79- پناهنده شدن ابو موسی اشعری به مکه به دلیل خیانتش به امیر المؤمنین علی(ع) در جریان حکمیت.

80- پایان نبرد صفین، در شعبان سال 38 هجری، با کشته شدن 45 هزار (و به روایتی نود هزار) نفر از سپاهیان معاویه و 25 هزار نفر از سپاهیان امام علی (ع).

81- اعتراض گروهی از لشکریان امام علی (ع) به جریان حکمیت، و امتناع آنان از ورود به کوفه.

82- تجمع دوازده هزار نفر از معترضان (که بعدها به خوارج شهرت پیدا کردند) در حرورا (دهکده‏ای در دو میلی کوفه) و نخیله (پادگان نظامیِ کوفه)، و نسبت شرک دادن به ساحت مقدس امام علی (ع) و پیروان او.

83- عدم سختگیریِ امام علی (ع) نسبت به گفتارها و رفتارهای اعتراض‏آمیز خوارج در کوفه.

84- تلاش‏های امام علی (ع) در ارسال پیام و سفیر نزد خوارج، برای هدایت و روشنگریِ آنان.

85- مناظره حضوری امام علی (ع) با سران و فریب خوردگان خوارج، برای هدایت آنان.

86- ایجاد فتنه و فساد و کشتار مؤمنان، توسط خوارج، در عراق.

87- آغاز نبرد میان سپاهیان وفادار به امام علی (ع) و خوارج نهروان، در صفر سال 39 (و به گفته برخی از مورخان در سال 38) هجری و پیروزیِ بزرگ امام علی (ع) در این نبرد.

88- کشته شدن ده نفر از یاران امام علی (ع) و زنده ماندن نه نفر از خوارج در نبرد نهروان.

89- سوء استفاده معاویه از اختلاف میان پیروان علی (ع) و از جنگ نهروان، برای ایجاد ناامنی، کشتار و یغماگری در شهرهای اسلامیِ تحت حکومت امام علی (ع).

90- اعزام ضحاک بن قیس توسط معاویه، به سرزمین عراق برای کشتار و ایجاد وحشت در میان مردم.

91- اعزام بُسر بن ارطاة از سوی معاویه به سرزمین حجاز و یمن، برای ایجاد ناامنی، وحشت، و کشتار بی‏رحمانه حدود سی هزار نفر از مسلمانان بی‏گناه، و تأثّر شدید امام علی (ع) و اعزام دو هزار سپاهی به فرماندهی جاریة بن قدامه، برای مقابله با خونریزان شامی.

92- اعزام سفیان بن عوف، از سوی معاویه به شهرهای هیت، انبار و مدائن، برای قتل و غارت و ایجاد ناامنی در میان مردم، و اظهار نگرانیِ امام علی (ع) از سستی و بی‏تحرکی لشکریان خویش.

93- ایجاد اغتشاش و عصیانگری در میان برخی از قبایل مصر، و سختی کار بر محمد بن ابی بکر، عامل امام علی (ع).

94- اعزام مالک اشتر نخعی از سوی امام علی (ع) به مصر، برای فرو نشاندن اغتشاشات داخلی و تهاجمات خارجیِ معاویه و لشکریان شامی.

95- شهادت مالک اشتر در قلزم، پیش از رسیدن به سرزمین مصر، به دست عوامل معاویه، در سال 38 هجری.

96- یورش سپاهیان معاویه به فرماندهیِ عمرو بن عاص به مصر و نبرد شدید میان آنان و هواداران امام علی (ع) به فرماندهیِ محمد بن ابی بکر، و کشته شدن محمد در این نبرد و استیلای شامیان بر مصر.

97- خطبه‏های آتشین امام علی (ع) برای تحریک کوفیان جهت مقابله با دسیسه‏ها و فتنه‏های شامیان.

98- اعلام بسیج عمومی توسط امام علی (ع) و تجمع حدود چهل هزار نفر در پادگان کوفه، برای اعزام به جبهه‏های جنگ علیه شامیان.

99- تجمع برخی از بازمانگان خوارج در مکه و پیمان سه تن از آنان (به نام‏های عبدالرحمن بن ملجم مرادی، برک بن عبدالله تمیمی و عمرو بن بکر تمیمی) برای ترور امام علی (ع)، معاویه و عمرو بن عاص.

100- پیش‏گویی امام علی(ع) از مرگ زودهنگام خویش، در ماه رمضان سال 40 هجری.

101- زخمی شدن امام علی (ع) در محراب مسجد کوفه، در نوزدهم رمضان سال 40 هجری، با ضربه شمشیر زهرآلودی که عبدالرحمن بن ملجم مرادی بر فرق آن حضرت فرود آورد.

102- بی‏نتیجه بودن تلاش‏های پزشکان برای معالجه زخم سر امام علی (ع) و شهادت آن حضرت، در شب 21 رمضان سال 40 هجری (در سن 63 سالگی).

103- به خاک سپردن شبانه بدن مطهر امام علی (ع) در نیزارهای بیرون شهر کوفه (که هم اکنون معروف به نجف اشرف است) توسط فرزندان و خواص آن حضرت، و پنهان نگه داشتن مرقد آن حضرت از سایران.

104- انتخاب امام حسن مجتبی (ع)، فرزند امام علی (ع) به خلافت اسلامی و بیعت مردم کوفه با ایشان، در رمضان سال 40 هجری.

معرفی نویسنده:

ثبت نظر درباره «زندگینامه امام علی (ع)»

دیدگاه خود را در کادر زیر بنویسید

6 - 4 = ?