کد مطلب: 56716 درج نظر
زمان مطالعه: 2 دقیقه
کلکسیون بازیهای کم تماشاگر در برزیل

اختصاصی آسمونی

نوشته مهدی زارعی

وقتی صحبت از کشور برزیل و مسابقاتی مثل جام جهانی می شود، همیشه انتظار داریم که استادیوم هایی مملو از تماشاگر ببنیم. در تورنمنت هایی مثل جام جهانی، آمار هم می توانند کاملا ما را فریب بدهند. حضور 1045246 تماشاگر در 22 مسابقه ای که در جام جهانی 1950 برزیل برگزار شد هم میانگین 47511 تماشاگر را برای هر بازی به جا می گذارد. اما این اعداد و آمار قابل قبول، تنها بخشی از واقعیت است.

وقتی بعد از پایان جنگ جهانی دوم، قرار شد جام جهانی حرکت خود را از سر گیرد، اروپا هنوز نیمه ویران بود و فقط برزیل حاضر شد که میزبانی مسابقات را برعهده گیرد؛ آن هم با شرایط خاص خود. از جمله برگزاری بازیهای چهار تیم مرحله نهایی به صورت گروهی و نه با برگزاری مسابقات نیمه نهایی و فینال. بدتر از آن، حکومت برزیل می خواست بازیها را در 6 شهر مختلف برگزار کند. امری که با توجه به امکانات حمل و نقل و سفر در ابتدای دهه 50 میلادی، برای تیمها یک شکنجه واقعی بود.

برگزاری بازیها در شهرهای رسیفه، پورتو آلگره، بلو هوریزونته،  سائو پائولو، کوریتیبا و ریو دو ژانیرو می توانست تفریحی مناسب برای مردم این شهرها باشه؛ اما نه برای تیمها. مثلا فاصله شمالی ترین این شهرها- رسیفه- با جنوبی ترین آنها- پورتو آلگره- 3756 کیلومتر بود و رسیفه تا پایتخت( ریو) 2312 کیلومتر فاصله داشت. تیمی مثل آمریکا به همین خاطر مجبور شد سه بازی خودش را در کوریتیبا، بلوهوریزونته و رسیفه برگزار کند. اما چرا باید مردم برزیل، چنین تیمی را دوست می داشتند؟

طبیعی بود که همه به دنبال بازیهای برزیل بودند، در حالی که تمام بازیهای این تیم در ریو و سائوپائولو برگزار شد.

کلکسیون بازیهای کم تماشاگر در برزیل/

همین مساله نتایج جالبی را به جای گذاشت؛ چه در بخش پرتماشاگرترین بازیهای جام و چه در بخش کم تماشاگرترین دیدارهای تورنمنت. در گروه اول که برزیل میزبان هم حضور داشت، کسی توجهی به همگروهی های برزیل نمی کرد. یوگسلاوی، برد 3 گله خود در برابر سوئیس را مقابل 7336 نفر جشن گرفت و تنها 3580 نفر برد(2-1) سوئیس در برابر مکزیک را دیدند. آن هم سوییسی که برزیل میزبان را متوقف کرده بود.

در گروه دوم بازیها، باخت (3-1) آمریکا از اسپانیا در حضور 9511 هوادار برگزار شد و شکست(5-2) آمریکا از شیلی در برابر8501 نفر.

وضعیت در گروههای دیگه بدتر هم بود. تساوی(2-2) سوئد و پاراگوئه در گروه سوم در برابر 7903 نفر رقم خورد و در گروه چهارم که با حضور بزرگ ترین رقیب برزیل- یعنی اروگوئه- می توانست جذابیتی دوچندان داشته باشد، فقط 5284 تماشاگر برد(8-0) این تیم در برابر بولیوی را تماشا کردند.

شرایط مسابقات تا دور نهایی هرگز تغییر نکرد. گفتیم که دور آخر به شکل گروهی برگزار می شد و به همین خاطر، این امتیاز تیمها بود که قهرمان را مشخص می کرد. در روز دوم، اروگوئه در برابر سوئد قرار گرفت. باخت اروگوئه در این دیدار می توانست قهرمانی برزیل میزبان را پیش از بازی آخر دو تیم، قطعی کند. از قضا اروگوئه تا دقیقه 77 هم (2-1) عقب بود. اما به بازی برگشت و بالاخره(3-2) برنده شد. تمام این اتفاقات هیجان انگیز را فقط 7987 نفر در« استادیو د پاسامبئو» شهر سائوپائولو از نزدیک دیدند.

بعد از آن هم انگار قرار نبود حتی در مسابقه تعیین تیمهای سوم و چهارم هم تماشاگر چندان تغییری کند. وقتی روز16 جولای 1950 دو تیم سوئد و اسپانیا به مصاف هم رفتند، مشخص بود که یکی از آنها سوم می شود و دیگری چهارم. وقتی سوت شروع بازی در ساعت 15 زده شد، فقط 11227 نفر در ورزشگاه بودن؛ تماشاگرانی که چشمانشان به بازی بود اما تمام حواس آنها به بازی همزمان برزیل و اروگوئه که حکم فینال را داشت.

الگوی میزبانی برزیلی با شهرهای دور از هم، استادیوم های خالی از تماشاگر و البته قوانین من درآوردی، هرگز مورد پسند قرار نگرفت و بعد از آن هم، فیفا اجازه نداد که میزبانها اختیارات تام داشته باشند. با همین محدود شدن، از استادیومهای کم تماشاگر هم روز به روز کاسته شد.

معرفی نویسنده:

Sport journalist & book author
runner & expert in radio

ثبت نظر درباره «کلکسیون بازیهای کم تماشاگر در برزیل»

دیدگاه خود را در کادر زیر بنویسید

4 + 7 = ?