کد مطلب:  64356 
درج نظر
درج نظر
زمان مطالعه: 3 دقیقه
نقد فیلم مورچه خوار

نقد فیلم مورچه خوار

مورچه خوار فیلمی است در ژانر کمدی و درباره شاخ های مجازی با بازی مهدی کوشکی و کارگردانی شاهد احمد لو
زمان مطالعه: 3 دقیقه

یکشنبه 25 اردیبهشت 1401
چکاوک شیرازی

  • نگاهی به فیلم مورچه خوار، یک طنز واقعی

به قول ناصر تقوایی، «شاهد احمدلو» بچه سینماست. احمدلو، همیشه سراغ موضوعاتی می رود که معمولا فیلم ساز دیگری سراغش را نمی گیرد. یا بهتر بگوییم مضمون فیلم هایش را طوری بیان می کند که فقط مختص و امضای اوست و در اثر هیچ کارگردان دیگری دیده نمی شد.

از جمله کارهای فیلم "چند میگیری گریه کنی؟" بود که داستان پیرمردی تنها را روایت می کرد که شاهد مراسم خاکسپاری خودش است و به نوعی خودش مجالس عزاداری را ترتیب می دهد. چنین سوژه ای را قبلا در فیلم "مادر" ساخته ی علی حاتمی دیده ایم. آن فیلم جور دیگری اثرگذار بود و فیلم شاهد احمدلو جور دیگری.

دلیل تفاوت اساسی «احمدلو» با سایر فیلم سازان در این است که فیلم سازهای ما به دو دسته تقسیم می شوند یا فیلم های دراماتیک می سازند یا فیلم های کمدی. اما فیلم های احمدلو هر دو وجه را با هم ادغام می کند و فیلمی طنازانه می سازد. طناز به معنی واقعی کلمه، یعنی همان چیزی است که لبخندی از سر تاسف به لب مخاطب می نشاند. پس فیلم هایی مانند "چند میگیری گریه کنی؟" یا "مشمشه" یا اثر آخر او "مورچه خوار" با این که تمی کمدی دارند اما در واقع طنزهای نقادانه ای هستند که بیان مشکلاتی می پردازند که در سطح جامعه وجود دارند با این که راجع به آن ها بسیار دیده و شنیده ایم؛ اما احمدلو به چنین سوژه هایی می چسبد و از آن ها فیلم هایی می سازد که دوستشان داریم و اثرشان تا مدت ها روی ذهنمان باقی می ماند.

اما به "مورچه خوار" بپردازیم. بعد از تماشای فیلم تازه دلیل انتخاب چنین عنوانی برایمان روشن می شود و چه انتخاب هوشمندانه و به جایی. نامی کامل که گویای مضمون اصلی فیلم است و هم چنین نامی است تبلیغاتی که مخاطب را به تماشای فیلم ترغیب می کند‌.

اما داستان فیلم؛ داستان فیلم راجع به معضلی به نام فضای مجازی است. البته همان طور که همه ما می دانیم نحوه ی استفاده از ابزار است که آن را مفید یا معضل جلوه می دهد. مانند تیغ جراحی که جان ها را نجات می دهد اما می تواند کشنده هم باشد.

«بردیا» با بازی «مهدی کوشکی»، مانکنی است که جلوی یک بوتیک با ادا و اطوار ریختن برای صاحب بوتیک مشتری جذب می کند‌. او هر روز صورتش را نقاشی می کند، چیزی شبیه جوکر، و کارش را شروع می کند. این تغییر قیافه یا نقاب زدن موضوعی است که به زدن ماسک های هر روزه انسان ها در دنیای مجازی اشاره می کند و کاری است که «بردیا »بعدا در صفحه اینستاگرامش به خوبی از عهده آن بر می آید و همان طور که قبلا هر روز صورتش را رنگ آمیزی می کرد، حالا هم هر روز نقابی رو صورتش می زند و کارش در فضای مجازی را شروع می کند.

پوستر فیلم مورچه خوار
پوستر فیلم مورچه خوار

غرق شدن «بردیا» در چنین فضایی کاملا قابل لمس است، زیرا رفته رفته شکل می گیرد و هر لحظه عمیق و عمیق تر می شود. تا جایی که «بردیا »دیگر نمی تواند مرز بین واقعیت و مجاز را تشخیص دهد و هر کسی هر کاری می کند به نظرش نوعی فالوئریابی می رسد. خیال می کند همه موبایلی روشن دارند و در حال گرفتن لایو هستند. او به واسطه ی حجمه ای از لایک شدن های مجازی، به شدت به خودش غره شده و «احمدلو» چقدر خوب نشان داده که انسان هر چقدر کم مایه تر باشد وقتی به جایی می رسد بیشتر خودش را گم می کند‌. «احمدلو» همه این اتفاقات را به تصویر کشیده است و دست همه آن به قول خودشان شاخ های مجازی را رو کرده است.

درست است که این فیلم هم فیلم نامه ای اصولی ندارد اما به واسطه استعداد «احمدلو» در بیان چنین معضلاتی بدون این توی ذوق بزند یا شعاری جلوه کند، می توان آن را فیلمی خوب نامید. زیرا علاوه بر همه چیز اثری به شدت فرهنگی است که شاید خیلی ها را از خواب بیدار کند و به خود آورد.

لیندا کیانی و مهدی کوشکی، بازیگران فیلم مورچه خوار
لیندا کیانی و مهدی کوشکی، بازیگران فیلم مورچه خوار

از این فیلم و دیگر فیلم های «احمدلو» که به ظاهر کمدی هستند، انتظار صحنه هایی با شوخی های بعضا لمپن و به دردنخور نداشته باشید. صحنه هایی که گاهی قهقهه آفرین هستند اما هیچ دردی را دوا نمی کنند که هیچ بلکه حتی دردی را مطرح نمی کنند. در فیلم های او به دنبال واقعیت هایی باشید بی تعارف و بدون کادوپیچی جلوی رویتان قرار می گیرند.

نظر خود را درباره «نقد فیلم مورچه خوار» در کادر زیر بنویسید :
4 + 6 = ?
لطفا شرایط و ضوابط استفاده از سایت آسمونی را مطالعه نمایید