کد مطلب:  66868 
درج نظر
درج نظر
زمان مطالعه: 3 دقیقه
محمد بنا و داستان شکست های یک دیکتاتور

محمد بنا و داستان شکست های یک دیکتاتور

هر چند محمد بنا امسال به عنوان مربی برتر قرن ورزش ایران از نگاه مردم انتخاب شد، اما ناکامی های او بیشتر از افتخاراتش است.
زمان مطالعه: 3 دقیقه

بنا اعتقادی به مسابقات انتخابی ندارد. هر که را دوست داشته باشد با خود به مسابقات جهانی و آسیایی می برد و تیم ملی عملا تیم « سوگلی های بنا» است. سیستمی که سبب می شود بهترین ها لزوما در مسابقات شرکت نکنند و نتیجه آن را امسال به بهترین شکل دیدیم. جایی که ورزشکار مورد نظر بنا در وزن خود پنجم شد و کشتی گیر ایرانی تیم صربستان در همان وزن قهرمان جهان شد. قهرمانی که در صورت ماندن در ایران هرگز به دست نمی آمد. اما چرا ناکامی های بنا به این سرعت از ذهن و حافظه ورزشدوستان ایرانی پاک می شود؟ با هم مروری داریم بر وقایع یک دهه قبل کشتی فرنگی ایران.

وقتی نتایج مسابقات کشتی فرنگی المپیک 2012 لندن مشخص می شد و قهرمانان پرشمار ایرانی این مسابقات، جشن قهرمانی خود را آغاز می کردند، صحنه ای ماندگار در تمام قهرمانی های ورزشکاران ایران رقم خورد؛ پرچم سه رنگی بر شانه ورزشکاران ایرانی، دستهای مشت کرده و شادیهای مربی در کنار تشک با پیراهن و گرمکن آبی رنگ و سرانجام کشتی گیرانی که پس از قهرمانی در المپیک به سمت مربی خود آمده، « آقا بناء» را در آغوش می گیرند و آن گاه با زدن یک فن سالتو، او را روی زمین سرنگون می سازند.

این حس مشترک تمام مردم ایران بود و همه بنا را عامل تمامی این قهرمانی ها می دانستند, از جمله تمام کشتی گیرانی که خود جنگیده و طلا را تصاحب کرده بودند. اما نقش بنا تا چه اندازه در قهرمانی های کشتی فرنگی پررنگ بود؟

سال 2007 وقتی محمد بنا مربی تیم ملی کشتی فرنگی به دلیل پاره ای اختلاف نظرها با رئیس وقت فدراسیون کشتی از تیم ملی جدا شد، در مصاحبه ای تلویزیونی درباره اینکه آیا حاضر می شود به مربیان آینده تیم ملی کمک کند یا خیر؟ پاسخ داد:

 جریان مربیگری در تیم ملی مثل یک چرخه است و مربی که بیرون می ماند، باید منتظر مانده تا دوباره نوبت خودش برسد و مربی تیم ملی کشتی شود.

دیدگاه بنا نشان می داد که تا چه اندازه با واقعیات کشتی ایران آشناست. یک سال بعد که تیم ملی کشتی فرنگی در المپیک از کسب مدال ناکام ماند، بازهم جو عمومی جامعه ورزش، خواهان بازگشت بنا به تیم ملی کشتی شدند.

بازگشت بنا به سرعت رخ داد و پیشرفت حیرت انگیز کشتی فرنگی ایران نیز بسیار سریع تر از آن به وقوع پیوست.

یک سال بعد از ناکامی ایران در المپیک پکن و در مسابقات جهانی 2009، شاگردان بنا یک طلا و سه برنز از مسابقات جهانی هرینگ کسب کرده و با اختلاف تنها پنج امتیاز، در رده دوم جهان قرار گرفتند. اهمیت این نتایج زمانی پررنگ می شد که لیست نفرات تیم ملی مشاهده می شد؛ لیستی که پنج تن از اعضای آن، برای نخستین بار بود که دوبنده تیم ملی را می پوشیدند.

یک سال بعد نوبت به حضور تیم ملی در بازیهای آسیایی و مسابقات جام جهانی رسید. ایران در جام جهانی کشتی عنوان قهرمانی را برای نخستین بار از آن خود کرد و آن گاه در بازیهای آسیایی اینچئون صاحب 4 طلا و یک مدال برنز شد. نتیجه ای که در طول دورانی چهل ساله، بهترین نتیجه کشتی فرنگی ایران در بازیهای آسیایی محسوب می شد.

یک سال بعد، ایران مجددا در رقابتهای جهانی کشتی شرکت کرد. این بار خبری از حمید سوریان در لیست ملی پوشان کشورمان نبود. با این حال این بار هم دو طلا و یک برنز نصیب شاگردان بنا شد و به این ترتیب بنا به عنوان بهترین مربی کشتی سال 2011 جهان برگزیده شد. او در طول همین سالها ترکیب مورد نظر خود را برای مسابقات المپیک پیدا کرد و به این ترتیب در بازیهای المپیک لندن، بهترین ترکیب ممکن را روی تشک فرستاد. همه می دانستند که کشتی فرنگی ایران توسط بنا به این نقطه رسیده است و شادی های مشترک ورزشکاران و مربی تیم بعد از هر عنوان قهرمانی، امری کاملا عادی بود.

پس از آن بنا تبدیل به دیکتاتور مطلق کشتی ایران شد و هرگز راه خود را تغییر نداد. نتیجه آن را هم هر یکی دو سال می بینیم. با ناکامی هایی که مقصر آنها کسی نیست جز محمد بنا.

: برای دریافت مشاوره درباره محمد بنا و داستان شکست های یک دیکتاتور فرم زیر را تکمیل کنید
واریز هزینه و دریافت مشاوره توسط :

نظر خود را درباره «محمد بنا و داستان شکست های یک دیکتاتور» در کادر زیر بنویسید :

4 * 8 = ?
لطفا شرایط و ضوابط استفاده از سایت آسمونی را مطالعه نمایید