ارزیابی مهاجرت
کد مطلب:  71039 
درج نظر
درج نظر
زمان مطالعه: 3 دقیقه
بیوکرافی حسیبه بوالمرقا

بیوکرافی حسیبه بوالمرقا

در کشور الجزایر از حسیبه بوالمرقا به عنوان بزرگ ترین ورزشکار تاریخ این کشور یاد می شود؛ اما چرا؟
زمان مطالعه: 3 دقیقه

حسبیه بوالمرقا متولد دهم جولای 1968 در الجزایر است. یک عضو کمیته بین المللی المپیک، یک تاجر موفق و البته فربه. اما زندگی این تاجر با تمامی همکارانش تفاوتی آشکار دارد. در کمد دفتر بزرگ حسیبه که نزدیک پایتخت الجزایر قرار گرفته است، یک دوجین جام و مدال افتخار از دوران قهرمانی بوالمرقه دیده می شود.

تابلوهای زیادی نیز بر دیوتار این دفتر نصب شده اند که در آن حسیبه در کنار اسطوره های دوومیدانی دیده می شود. از هایله گبرسلاسی دونده استقامت اتیوپی گرفته تا جاناتان ادواردز قهرمان پرش بریتانیا. تابلوهای اتاق حسبیه به ورزشکاران محدود نمی شود و تصویر او در کنار نلسون ماندلا سیاستمدار اسطوره ای قاره آفریقا و کشور آفریقای جنوبی نیز خودنمایی می کند.

 

یک مدال باارزش

دستاورد او تنها شامل اولین مدال طلای المپیک برای زنان کشورش نبود بلکه او نشان داد که زنان اهل هر جای دنیا که باشند برای رسیدن به اهداف خود باید با تعصبات و مخالفت ها مبارزه کنند.  در الجزایر از حسیبه به عنوان بزرگ ترین ورزشکار تاریخ این کشور یاد می شود و دو طلای وی در مسابقات 1500 متر مسابقات جهانی 1991 و المپیک بارسلونا بهترین دلیل بر این مدعاست.

 

اولین المپیک

اولین بار در المپیک 1988 بود که حسیبه در این بازیها شرکت کرد. در رقابت های المپیک سئول او رکورد 4:08:33 دقیقه را در دوی 1500 متر برجای نهاد و با کسب عنوان چهاردهم در مجموع راهی به فینال نیافت؛ در آن مسابقات تنها 12 نفر راهی فینال می شدند.

خطر کشته شدن یک دونده در الجزایر

زمانی که حسیبه آماده حضور در المپیک بارسلونا می شد بارها و بارها تهدید به مرگ شد و سرانجام وقتی به میهن بازگشت هر آن ممکن بود که تهدیدات عملی شود. دلیل این تهدیدها مشخص بود؛ رادیکالها با حضور زنان در مسابقات دوومیدانی مخالف بودند.

 

" در آن سال من حتی یک مسابقه هم در الجزایر ندادم" حسیبه با یادآوری خاطرات آن ایام می افزاید:" دلیلش خیلی ساده است. چنان کاری ریسک زیادی می طلبید و هر لحظه ممکن بود کشته شوم!"

 

 

غزال قسطنتین

داستان زندکی بوالمرقه در شهر قسطنتین آغاز شد. شهری که توسط رومی ها در شرق الجزایر ساخته شد و پس از گذشت قرن ها به شهری با ویرانه هایی تاریخی بدل شده است. حسیبه در بین هفت فرزند خانواده فرزند چهارم بود. او به شکلی جدی از 10 سالگی به دوومیدانی روی آورد؛ سال 1978 بود و او به سرعت مدالهای مختلف را در سطوح منطقه ای و ملی کسب کرد تا این که سرانجام زمان فتح مدالهای بین المللی رسید. در آن زمان او به دلیل درخشش خود در میادین دوومیدانی لقب غزال قسطنتین گرفته بود.

اولین طلای زنان عرب در مسابقات جهانی

در سال 1991 در مسابقات جهانی توكیو، وقتی بولمرقه طلای دوی 1500 متر را به گردن آویخت، فریاد شادی او در برابر دوربین ها ثبت شد. او درباره احساس خود در آن لحظه می گوید:

 

به خاطر خيلی چيزها فرياد مي‌زدم؛ احساساتی شده بودم و برای افتخاری فرياد مي‌زدم که در تاريخ كشورم بی سابقه بود. و بالاخره بلندترين فريادم را برای همه زنان الجزاير و همه زنان عرب سرداده بودم..

 

اما او در بازگشت به وطن با دو برخورد متفاوت روبه رو شد. او اولین زن عرب بود كه در مسابقات جهانی صاحب مدال طلا می‌شد. به همین جهت عده‌ای وی را یك قهرمان ملی و یك الگوی مناسب برای نسل جوان می‌دانستند. حسیبه درباره استقبال این طرفداران می گوید: 

 

وقتی به الجزایر بازگشتییم با هزاران هوادار ملاقات کردیم که از قهرمانی من خوشحال بودند

 

حسیبه را در کنار دیگر قهرمان اسطوره ای دوومیدانی الجزایر نورالدین مرسلی در ماشینی بدون سقف نشاندند و در میان خیل احساسات هواداران از خیابان های پایتخت عبور دادند. به قول بوالمرقه

 

جو عجیبی ایجاد شده بود که تصور آن نیز مثل برق انسان را خشک می کند

 

 

مهاجرت به برلین

اما الجزایر در حال تغییر بود. انتخابات سال 1992 به جنجال کشیده شد و جنگ داخلی در این کشور آغاز شد. پیامد تنش بین نیروهای دولتی و مخالفان، مردان و زنان غیر نظامی بودند که هدف قرار می گرفتند که یکی از آنها بوالمرقه بود. او لحظه به لحظه آن روز جمعه را به خاطر دارد که مخالفان اعلام کردند او مسلمان نیست و با اسلام مخالف است زیرا در مسابقات دوومیدانی شرکت کرده است. از همان زمان بود که پیامهای تهدید شروع شد. روی دیوار خانه بوالمرقه نوشته های تهدید آمیز به چشم می خورد که به وی لقب خائن داده بودند. سرانجام وی اجباراً ترك وطن كرده و برای تمرین به اروپا و شهر برلین برود. تنها چند هفته تا آغاز مسابقات المپیک بارسلونا باقی مانده بود و گفته می شد که حسیبه تمام ارتباطات خود را با خانواده اش قطع کرده تا بتواند کاملا روی مسابقات المپیک تمرکز کند. اما واقعیت چیز دیگری بود: 

 

رادیکال ها دفتر مرکزی تلگراف در قسطنتین منفجر کرده بودند و دیگر راهی برای ارتباط با شهر و خانواده ام باقی نمانده بود!

 

ادامه دارد...

نظر خود را درباره «بیوکرافی حسیبه بوالمرقا» در کادر زیر بنویسید :
لطفا شرایط و ضوابط استفاده از سایت آسمونی را مطالعه نمایید
ارزیابی مهاجرت
: برای دریافت مشاوره درباره بیوکرافی حسیبه بوالمرقا فرم زیر را تکمیل کنید

هزینه مشاوره ۳۰ هزار تومان می باشد

پاسخ مشاوره شما ظرف 1 روز کاری در پنل شما درج می شود و پیامک دریافت می کنید